Του Βασίλη Π. Καυκόπουλου
Δεν ανήκω στους ανθρώπους που ισοπεδώνουν ή λαϊκίζουν, ούτε σ’ εκείνους που αποφαίνονται από καθέδρας ως αλάθητοι Πάπες… Όμως έχω θυμώσει πολύ με την συμπεριφορά αρκετών κοινοβουλευτικών μας, οι οποίοι τον τελευταίο καιρό, ως κινούμενη άμμος μετακινούνται από κόμματος εις κόμμα! Και παλαιότερα, βεβαίως, είχαμε τέτοιες αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές συμπεριφορές αλλά τώρα τελευταία τείνουν να γίνουν καθεστώς ή αν θέλετε, φυσιολογικό -σχεδόν φυσικό- γεγονός.
Το γεγονός όμως αυτό, καταδεικνύει μια φρικτή παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος. Διότι μπορεί ο κάθε εκλεγμένος βουλευτής να υποστηρίζει ότι νομιμοποιείται να λειτουργεί κατά συνείδηση, πλην όμως δεν έχει δικαίωμα να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους ανθρώπους που τον έκριναν άξιο για την είσοδό του στο κοινοβούλιο! Η τιμή αυτή προς το πρόσωπο του κάθε βουλευτή πρέπει να αντιγυρίζει σε μια αμφίδρομη σχέση ανταπόδοσης υπό την έννοια ότι στη συνείδηση του βουλευτή πρέπει να αντανακλάται η γνώμη και η συνείδηση των ψηφοφόρων…
Το γεγονός δηλαδή ότι κάποιοι βουλευτές παραιτούνται του αξιώματός των ενώ ήδη ως βουλευτές -στελέχη του κόμματος που μέχρι πρότινος ανήκαν- «ερωτοτροπούσαν» με άλλους πολιτικούς κομματικούς σχηματισμούς, φανερώνει περίτρανα μια κατάπτωση του πολιτικού μας συστήματος· κατάπτωση που συμπαρασύρει σε κρίση αν όχι εξευτελισμό και κατάπτωση την ίδια την δημοκρατία. Θυμώνω δηλαδή, όταν στην πραγματικότητα …καιροφυλακτούν οι εκλεγμένοι μας να δουν πού θα «κάτσει η μπίλια», πού θα εξασφαλίσουν έδρα! Διερευνούν και βολιδοσκοπούν έτσι, ώστε να εξασφαλίσουν εκλογική θέση, η οποία εν πολλοίς θα είναι προβλέψιμη ή και βεβαία, εάν πρωτίστως εξασφαλίσουν το «πράσινο φως» του Αρχηγού!
Εν κατακλείδι, προτείνω να σηκώσει το γάντι ο χιλιοπροδομένος λαός και να φέρει τα πράγματα στα …ίσα τους!
