Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)
Οι παλιοί έλεγαν πως το ουράνιο τόξο δεν εμφανίζεται τυχαία. Είναι μια στιγμή όπου ανοίγουν οι δρόμοι του παραμυθιού. Έρχεται μόνο όταν ο ουρανός και η γη συμφιλιώνονται μετά τη βροχή. Πίστευαν πως δεν είναι απλώς χρώματα στον αέρα, αλλά ένα μυστικό μονοπάτι. Ένας δρόμος που δεν μπορείς να τον περπατήσεις με τα πόδια σου, παρά μόνο με τη πίστη σου. Και πως στην άλλη άκρη του, εκεί όπου τα χρώματα σμίγουν και γίνονται φως, δεν βρίσκεται ούτε χρυσάφι ούτε θησαυρός, αλλά κάτι πιο σπάνιο, η δύναμη να συνεχίζεις παρά τις δυσκολίες. Τα ξωτικά, έλεγαν, ότι το ξέρουν καλά αυτό το μονοπάτι και κατεβαίνουν στα χωριά για να δουν ποιος πιστεύει. Όμως ,δεν το δείχνουν σε όποιον το ζητήσει, το αποκαλύπτουν μόνο σε εκείνους που πέρασαν τη βροχή χωρίς να χάσουν την πίστη τους. Και ίσως γι’ αυτό τα παιδιά βλέπουν πρώτα το
ουράνιο τόξο, γιατί τα παιδιά δεν ψάχνουν για το τέλος, χαίρονται για το φως που εμφανίζεται στη διαδρομή τους, όποια κι αν είναι αυτή η διαδρομή.
Μικρές συμβουλές για:
Γονείς:
* Ζωγραφίστε ένα ουράνιο τόξο και σε κάθε χρώμα γράψτε τι σας δυσκόλεψε.
Αφήστε ένα χρώμα κενό και χρησιμοποιήστε το σαν χρώμα ελπίδας. Έτσι κάθε
φορά,σε κάθε δυσκολία,αυτό το χρώμα θα είναι η υπενθύμιση πως πρέπει να συνεχίζετε.
*Μιλήστε στα παιδιά με παραδείγματα. Πείτε τους, μια δική σας βιωματική δυσκολία που ξεπεράσατε. Αυτό τα βοηθάει να μαθαίνουν και να μην τα παρατάνε.
Εκπαιδευτικούς:
*Χρησιμοποιήστε το ουράνιο τόξο σαν μάθημα. Όπως τα χρώματα του ουράνιου τόξου συνυπάρχουν αρμονικά μεταξύ τους,έτσι δώστε έμφαση στα παιδιά για να συνεργάζονται και να μην ανταγωνίζονται.
*Ζητήστε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν το δικό τους ουράνιο τόξο και να γράψουν τι σημαίνει κάθε χρώμα για αυτά και τι συναισθήματα τους προκαλούν.
Παιδιά:
Παραμυθένια Δραστηριότητα (με φίλους)
Υλικά: Λευκό χαρτί.Χρώματα,μαρκαδόροι,ξυλομπογιές,γκλίτερ. Και πολλή φαντασία.
Τι κάνουμε; Ζωγραφίζουμε ένα ουράνιο τόξο. Σε κάθε χρώμα γράφουμε είτε κάτι δύσκολο που περάσαμε (το παρομοιάζουμε σαν τη βροχή) και δίπλα κάτι που μας βοήθησε (σαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου). Στο τέλος, στο κάτω μέρος του χαρτιού γράφουμε κάτι δικό μας, κάτι που μας δίνει ελπίδα για να συνεχίζουμε.
Μπορείς να συζητήσεις με τους φίλους σου για: Τι σε δυσκόλεψε πιο πολυ; Ποιο “χρώμα” σε βοήθησε;
Προτάσεις βιβλίων
Καμιά ερώτηση δεν είναι χαζή – Mike Rampton
Αυτή η συλλογή ερωτήσεων κι απαντήσεων, ξεκαρδιστικά εικονογραφημένη κι ελεγμένη από ειδικούς, περιέχει μια πληροφορία για τουλάχιστον κάθε κόκαλο του σώματός σου – που είναι, συνήθως, ανάμεσα στα 206 και στα 213.
Σύντομα θα ανακαλύψεις ότι στ’ αλήθεια καμία ερώτηση δεν είναι χαζή.
Πιερ Ο Ντετέκτιβ Λαβύρινθων – Hiro Kamigaki
Ένα εντυπωσιακό βιβλίο γεμάτο με περίτεχνους λαβύρινθους, σύνθετες δοκιμασίες “ψάξε και βρες” και έξυπνους γρίφους.
20 σπουδαία κορίτσια που άλλαξαν τον κόσμο – Rosalmba Troiano
Οι ιστορίες αυτών των κοριτσιών δεν είναι μόνο παραδείγματα θάρρους, αλλά και πηγές έμπνευσης για κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να ακολουθήσει τα όνειρά του.
Διήγημα
Το παιδί και το ουράνιο τόξο
Η βροχή είχε πέσει δυνατή εκείνη τη μέρα. Στο χωριό μας, μετά από τέτοιες βροχές, όλα άλλαζαν, λες και κάτι μαγικό συνέβαινε που τα δικά μας μάτια δεν μπορούσαν να δουν. Και ξαφνου, όταν όλα ήταν πια έτοιμα το υγρό χώμα μύριζε αναμνήσεις. Ο αέρας ήταν πιο καθαρός και τα σοκάκια γυάλιζαν. Τα φύλλα από τα δέντρα στάζανε μικρές σταγόνες που έπεφταν αργά αργά στη γη.
Εγώ, στεκόμουν στο παράθυρο. Τα γόνατά μου ακουμπούσαν στο παλιό
καλοριφέρ και τα δάχτυλά μου άφηναν μικρά σημαδάκια στο τζάμι. Έβλεπα τις σταγόνες να κυλούν και αναρωτιόμουν πότε θα σταματήσει η βροχη.
«Κάθε βροχή κάτι αφήνει πίσω της», μου έλεγε πάντα η γιαγιά.
Όταν η βροχή κόπασε, ο ουρανός δεν καθάρισε αμέσως. Καθρεφτιζόταν
σπασμένος σε κομμάτια. Ήταν ακόμα γκρίζος, σαν κάτι να σκεφτόταν. Και τότε έγινε κάτι πραγματικά παράξενο.
Πρώτα είδα ένα αχνό κόκκινο. Ύστερα πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο και πριν προλάβω καλά καλά να φωνάξω, ολόκληρο το ουράνιο τόξο απλώθηκε πάνω από το χωριό μας, σαν μια τεράστια αγκαλιά.
«Γιαγιά!» φώναξα ενθουσιασμένη. «Ήρθε!»
Η γιαγιά ήρθε αργά με το μπαστούνι της και κοίταξε έξω χωρίς να μιλήσει.
Έπειτα ένα αχνό γέλιο σχηματίστηκε στα χείλη της. Εκείνο το χαμόγελο έκρυβε κάτι μαγικό. Το καταλάβαινα. Το αναγνώριζα. Ήξερα τη γιαγιά μου.
«Ξέρεις τι έλεγαν οι παλιοί;» με ρώτησε. «Πως τα ξωτικά φυλάνε την άλλη του άκρη».
«Και τι έχει εκεί;» ρώτησα γεμάτη περιέργεια.
Με κοίταξε και χαμογέλασε. «Ό,τι χρειάζεσαι για να συνεχίσεις να ελπίζεις».
Αυτό ήταν αρκετό για μένα. Φόρεσα το μπουφάν μου και βγήκα αμέσως έξω στο κρύο. Τα νερά ακόμα κυλούσαν στα σοκάκια, αλλά εγώ δεν νοιαζόμουν. Το ουράνιο τόξο έμοιαζε να ξεκινά λίγο πιο πέρα από το ποτάμι. Έπρεπε να βιαστώ για να το φτάσω.
Περπατούσα και ένιωθα πως κάθε χρώμα μου έλεγε κάτι.Το κόκκινο μού θύμιζε τη δύναμη. Το πορτοκαλί το κουράγιο. Το κίτρινο τη χαρά που ξεχνάς αλλά υπάρχει. Το πράσινο την ελπίδα. Το μπλε την ηρεμία. Το μωβ το όνειρο. Κι όσο πλησίαζα, τόσο εκείνο απομακρυνόταν. Και τότε κατάλαβα όλα όσα εννοούσε η γιαγιά μου σε εκείνη τη μυστική σύντομη συζήτηση που είχαμε το πρωί. Το ουράνιο τόξο δεν ήταν για να το φτάσω, ήταν για να με κάνει να περπατήσω λίγο ακόμα και λίγο ακόμα και λίγο ακόμα μέχρι να βαδίζω χέρι χέρι με την ελπίδα.
Κάθισα σε μια πέτρα, κοντά στο ποτάμι. Το ουράνιο τόξο άρχισε σιγά-σιγά να σβήνει. Τα χρώματα εξασθενούσαν, αλλά δεν στεναχωρήθηκα. Γιατί κάτι
σημαντικό είχε μείνει μέσα μου κι αυτό με έκανε πραγματικά χαρούμενη.
Η γιαγιά με βρήκε εκεί ,καθισμένη στη πέτρα.
«Το είδες;» με ρώτησε.
«Ναι», είπα. «Και κατάλαβα».
«Τι;» με ρώτησε.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και γύρισα προς το μέρος της. «Ότι δεν χρειάζεται να φτάσεις στο τέλος για να έχει νόημα το ταξίδι,αυτό που χρειάζεται είναι να συνεχίζεις».
Η γιαγιά μου,με κοίταξε και δάκρυσε. Κι εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το ουράνιο τόξο δεν ήταν μόνο για μένα.
Και μην ξεχνάτε, το ουράνιο τόξο δεν είναι για να το πιάσεις,είναι για να σου θυμίζει γιατί περπατάς. Η βροχή δεν είναι τιμωρία,αλλά μέρος της ιστορίας. Και αν κάποτε κουραστείς, αν νιώσεις το βάρος μεγάλο, κοίτα ψηλά. Ίσως δεν δεις χρώματα στον ουρανό, αλλά αν πιστέψεις, θα τα βρεις μέσα σου. Ό,τι μας δίνει ελπίδα, μας κρατάει ζωντανούς.
