Μέσα σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης, πνευματικής χαράς και εκκλησιαστικής ευλάβειας, τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Πύργου Ιερά Αγρυπνία, προς τιμήν του λαοφιλούς Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου και της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας. Ευλαβείς Χριστιανοί, προσήλθαν στον Ιερό Ναό μας, προκειμένου να συμμετάσχουν στην Ιερά Αγρυπνία και να τιμήσουν τις δύο μεγάλες αυτές μορφές της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καταθέτοντας ενώπιόν τους, τις Προσευχές, τις αγωνίες, τις δοκιμασίες και τις ελπίδες τους.
Η Ιερά Αγρυπνία αποτελεί μία ιδιαίτερη λειτουργική εμπειρία. Μέσα στη σιωπή της νύχτας, όταν υποχωρεί ο θόρυβος και η ταραχή της καθημερινότητας, ο άνθρωπος καλείται να σταθεί ενώπιον του Θεού, να εξετάσει τον εαυτό του, να μετανοήσει και να αναζητήσει το αληθινό νόημα της ζωής. Η νύχτα μεταβάλλεται σε ημέρα φωτεινή και η προσευχή γίνεται πηγή παρηγοριάς, ανανεώσεως και εσωτερικής δυνάμεως.
Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, υπήρξε ένας σύγχρονος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος με την ταπείνωση, την απλότητα, τη διάκριση και την ανιδιοτελή αγάπη του, ανακούφισε αμέτρητες ανθρώπινες ψυχές. Έζησε κρυμμένος από τη δόξα του κόσμου, αλλά έγινε γνωστός σε ολόκληρη την Οικουμένη, διότι η ζωή του, ήταν μία ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας και της χάριτος του Θεού. Ο Όσιος δεν πρόσφερε εύκολες και επιφανειακές απαντήσεις. Δίδασκε ότι η Πνευματική ζωή απαιτεί φιλότιμο, προσευχή, μετάνοια, εμπιστοσύνη στον Θεό και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Έσκυβε με πατρικό ενδιαφέρον πάνω στον πόνο κάθε ανθρώπου και έκανε τον πόνο του άλλου δικό του πόνο. Με την Προσευχή του αγκάλιαζε τους ασθενείς, τους νέους, τις οικογένειες, τους απελπισμένους και όλους όσοι αναζητούσαν έναν λόγο ελπίδας.Το μήνυμά του, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο στη σημερινή Κοινωνία. Σε μία εποχή άγχους, ανασφάλειας, απομονώσεως και πνευματικής συγχύσεως, ο Όσιος Παΐσιος, μάς υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μέσα από τον εγωισμό, την καχυποψία και την αδιαφορία, αλλά μέσα από την πίστη, την ταπείνωση, τη συγχώρηση και την έμπρακτη αγάπη.
Η Αγία Ευφημία έζησε κατά τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες και υπέμεινε σκληρά βασανιστήρια, αρνούμενη να προδώσει την πίστη της στον Χριστό. Με την ανδρεία και την ομολογία της, απέδειξε ότι η αληθινή Πίστη, δεν αποτελεί απλώς μία θεωρητική πεποίθηση, αλλά τρόπο ζωής, θυσίας και ολοκληρωτικής αφοσιώσεως στον Θεό. Στις 11 Ιουλίου η Εκκλησία μας δεν εορτάζει το μαρτύριο της Αγίας Ευφημίας, το οποίο τιμάται στις 16 Σεπτεμβρίου, αλλά την ανάμνηση του θαύματος που συνδέεται με την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συνήλθε στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. Κατά την παράδοση, οι Ορθόδοξοι Πατέρες και οι Αιρετικοί κατέθεσαν τους αντίστοιχους τόμους, με τις δογματικές τους θέσεις στη Λάρνακα της Αγίας. Όταν άνοιξαν τη Λάρνακα, ο Ορθόδοξος τόμος, βρέθηκε στα χέρια της Αγίας, ενώ ο Αιρετικός τόμος, στα πόδια της.
Η κοινή τιμή του Οσίου Παϊσίου και της Αγίας Ευφημίας, μάς διδάσκει ότι οι Άγιοι δεν είναι μακρινές και απρόσιτες μορφές. Είναι ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, φίλοι και πρεσβευτές μας ενώπιον του Θεού. Η αγιότητα δεν περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη εποχή. Η Αγία Ευφημία των πρώτων Χριστιανικών αιώνων και ο σύγχρονός μας Όσιος Παΐσιος συναντώνται μέσα στην ίδια πίστη, στην ίδια αγάπη προς τον Χριστό και στην ίδια θυσιαστική διακονία προς τον άνθρωπο.
Η αθρόα συμμετοχή των πιστών κατά την Ιερά Αγρυπνία στην ενορία μας φανερώνει ότι, παρά τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της εποχής μας, ο λαός εξακολουθεί να διψά για τον Θεό, να αναζητεί την αλήθεια και να προστρέχει στη χάρη των Αγίων.
Εκ του Ιερού Ναού.
