Γράφει ο Χρήστος Μουρτζούκος
(Δημoσιογράφος στο e–enimerosi.com)
Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1981 και την ζώνη του ευρώ πριν το 2000, ήταν μια από τις πιο σημαντικές πολιτικές επιλογές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Καθοδηγούμενη από γεωπολιτικούς υπολογισμούς, η ελληνική ηγεσία εκείνης της περιόδου έβλεπε στην ευρωπαϊκή προοπτική όχι μόνο οικονομικά και κοινωνικά οφέλη, αλλά ένα στρατηγικό “δίχτυ ασφαλείας” απέναντι στις πιέσεις και τις αστάθειες του Αιγαίου τότε, της Ανατολικής Μεσογείου σήμερα, σε σχέση με την Τουρκία.
Ήταν μια εποχή κατά την οποία οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν φορτισμένες από εδαφικές διεκδικήσεις, διαφορές στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (σήμερα) και στην Κύπρο, ενώ η Τουρκία δεν ήταν τότε μέλος της Ε.Ε., γεγονός που έδινε στην Αθήνα μια έμμεση, αλλά υπαρκτή επίδραση μέσω των ευρωπαϊκών θεσμών.
Σήμερα, πάνω από τέσσερις δεκαετίες μετά, η σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βαθειά ριζώσει. Όμως, όπως πολλοί αναλυτές και σχολιαστές στα ελληνικά μέσα (και ειδικότερα όσοι έχουν εστιάσει στα ελληνοτουρκικά θέματα) επισημαίνουν, η Ελλάδα έχει σε μεγάλο βαθμό “απεμπολήσει” το γεωπολιτικό πλεονέκτημα που της προσέφερε η ευρωπαϊκή της ιδιότητα απέναντι στην Τουρκία. Αντί να αξιοποιεί το πλήρες βάρος της ευρωπαϊκής πολιτικής, η Αθήνα συχνά αντιμετωπίζει ζητήματα με την Άγκυρα κυρίως σε διμερές επίπεδο, ως καθαρά ελληνοτουρκικά. Αυτή η προσέγγιση, ενώ έχει τη λογική της σε διπλωματικό επίπεδο, περιορίζει σημαντικά τη δυνατότητα της Ελλάδας να κινητοποιήσει ευρύτερους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, συμμάχους και πολιτικές πίεσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΟΥΡΤΖΟΥΚΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
