Τού Βασίλη Π. Καυκόπουλου
Στη δυτική Ευρώπη, για πολλούς αιώνες, η κοινωνική ζωή βασιζόταν στο Φεουδαρχικό σύστημα. Το σύστημα αυτό ευνόησε τη δημιουργία μιάς ταξικής κοινωνίας με δύο κυρίως τάξεις, την τάξη τών πλουσίων γαιοκτημόνων και την τάξη τών φτωχών αγροτών, οι οποίοι εργάζονταν στα κτήματα τών πλουσίων.
Η κληρονομικότητα, η κληρονομική, δηλαδή, διαδοχή τής περιουσίας δημιούργησε μιά προνομιούχο τάξη, την τάξη τών “Ευγενών”, η οποία λόγω καταγωγής και περιουσίας που συνεπάγεται οικονομική δύναμη, απέκτησε μιά ανώτερη θέση από τα υπόλοιπα μέλη τής κοινωνίας. Όπως ήταν φυσικό, η Δυτική Εκκλησία επηρέασε την ευρωπαϊκή κοινωνία δια μέσου τής τάξης τών Ευγενών.
Πρώτα, δηλαδή, γίνονταν Χριστιανοί οι “Κύριοι” (τα αφεντικά τών κτημάτων)και ακολουθούσαν οι εργάτες τής γης… Ο εκχριστιανισμός τών αριστοκρατών στην αρχή ήταν μιά μεγάλη επιτυχία τής Δυτικής Εκκλησίας και η γνησιότητα τής κατάκτησης αυτής φαίνεται από το γεγονός ότι κάθε οικογένεια Ευγενών -Αριστοκρατών φιλοδοξούσε να αφιερώσει το πρώτο της αγόρι στην Εκκλησία! Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε μιά παράδοση, οι Κληρικοί τής Δυτικής Εκκλησίας να προέρχονται, κυρίως, από τίς τάξεις τών Ευγενών.
Αργότερα, βεβαίως, η παράδοση αυτή, όπως συμβαίνει στα ανθρώπινα, έχασε τη γνησιότητά της και τον ευσεβή χαρακτήρα της και οι Ευγενείς άρχισαν να χρησιμοποιούν την Ιερωσύνη για ιδιοτελείς και ευτελείς σκοπούς. Δυστυχώς! Αυτή την κατάσταση γνώρισε ο Κάρολος Μαρξ και γι’ αυτό δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να χαρακτηρίσει τούς Κληρικούς τής Δυτικής Εκκλησίας σαν εκμεταλλευτές τών φτωχών.
Ωστόσο, την κατάχρηση τής Ιερωσύνης από ορισμένους κύκλους τής δυτικοευρωπαϊκής κοινωνίας πρώτοι εμείς οι Ορθόδοξοι καταδικάσαμε και καταδικάζουμε απερίφραστα! Θεωρούμε δε, ότι η κατάχρηση αυτή μείωσε σημαντικά το κύρος και τον ευαγγελικό χαρακτήρα τού μηνύματος τού Ιησού στούς λαούς τής δυτικής Ευρώπης, οι οποίοι -ως γνωστόν- αντιτάχθηκαν με ιδιαίτερη οξύτητα στις εκτροπές αυτές ορισμένων κληρικών τής Δυτικής Εκκλησίας…
Για την Ορθοδοξία, όμως, δεν ισχύουν τα ίδια! Η Ορθοδοξία ουδέποτε απέκτησε κρατική εξουσία, παρά το γεγονός ότι κάποια ανώτερα στελέχη της, κατά καιρούς, υποτάχθηκαν στην αστική και διεφθαρμένη εξουσία. Όμως , στην συντριπτική πλειονοψηφία τους, οι Κληρικοί τής καθ’ ημάς Ανατολικής Εκκλησίας υπήρξαν πάντοτε μιά πνευματική α-πολιτική δύναμη! Οι Κληρικοί, επίσης, τής Ορθοδοξίας, Ιερείς και Αρχιερείς (και οι Μοναχοί), προέρχονται κατά κύριο λόγο από τίς τάξεις τών φτωχών λαϊκών στρωμάτων, τών αγροτών, τών κτηνοτρόφων, τών εργατών κ.λπ. και, από την άποψη αυτή, μπορούμε να πούμε ότι ανήκουν κι αυτοί στούς “προλετάριους”! Προκύπτει, ως εκ τούτου, ο απόλυτος λαϊκός χαρακτήρας τής Ορθόδοξης Εκκλησίας!
Η “αντίθεση”, επομένως, τών Μαρξιστών προς τούς Ορθοδόξους, με την πάροδο τού χρόνου λειάνθηκε και μέσα από αυτή την προσέγγιση φυγαδεύτηκε η εκατέρωθεν καχυποψία σε μεγάλο βαθμό, ενώ τα τελευταία 60 περίπου χρόνια υπάρχει και η Χριστιανοκοινωνική ή, αν θέλετε, Χριστιανοσοσιαλιστική ιδεολογική κατεύθυνση. Το πιστοποιώ ως ανήκων στην πρωτοπορία τού Χριστιανομαρξιστικού διαλόγου!Μιά κατεύθυνση μπολιασμένη με το πνεύμα τών Κολλυβάδων, αλλά και με το αρχαίο πρωτοχριστιανικό πνεύμα! Συνελόντι ειπείν, οι Παππάδες τής Ορθοδοξίας κομίζουν την ψυχή τού λαού μας -την ψυχή τών Ορθοδόξων λαών!
Σάρκα από την σάρκα μας, ως πρώτο μέλημά τους υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει η πνευματική καλλιέργεια τού λαού μας, αλλά και το ουσιαστικό νοιάξιμό τους για τον βιοπορισμό τού ποιμνίου τους! Ας ρίξουμε μιά ματιά στο πλουσιότατο έργο πολλών Ιερών Μητροπόλεων τής Ελλάδος, όπως στην Πάτρα, τον Πύργο, το Αίγιο κ.λπ. Και στο τελευταίο χωριό, και στην πιο μικρή ενορία συντελείται έργο θαυμαστό και σπουδαίο! Ο Παππάς είναι το κεντρικό κύτταρο τών λαϊκών διεκδικήσεων! Τούς Κληρικούς μας, λοιπόν, και …τα μάτια μας!…
