Και ξαφνικά όλες οι μέρες έγιναν ίδιες. Τα ρολόγια σταμάτησαν, το ξυπνητήρι σίγησε. Ξαφνικά, ο χρόνος μοιάζει να μην τελειώνει. Δεν αναλωνόμαστε πια σε μια αέναη προσπάθεια να προλάβουμε τις «υποχρεωτικές υποχρεώσεις» μας, αντιθέτως, αναθεωρήσαμε την καθημερινότητα μας, την εργασιακή μας ρουτίνα, την επαφή με τους οικείους μας, την οικογενειακή μας ζωή.
Η πανδημία ήρθε και άλλαξε σχεδόν τα πάντα στη ζωή μας. Τίποτα δεν είναι όπως και χθες, όπως δεν ήταν η 25η Μαρτίου, όπως δεν είναι η Μεγάλη Εβδομάδα που διανύουμε, όπως δεν θα είναι η Μεγάλη Παρασκευή και το Πάσχα.
Ήρθε η ώρα να το ζήσουμε κι αυτό. Πάσχα χωρίς επίσκεψη στο χωριό των γονιών και των παππούδων μας. Πάσχα χωρίς εξοχή, χωρίς το πατροπαράδοτο σούβλισμα του οβελία με συγγενείς και φίλους γύρω από το γιορτινό τραπέζι.
Κυρίως όμως, Πάσχα με τις εκκλησίες κλειστές, χωρίς τις Ακολουθίες του Νυμφίου, χωρίς Μέγα Ευχέλαιο, χωρίς την περιφορά του Επιταφίου, χωρίς λαμπάδες την Ανάσταση, χωρίς βεγγαλικά.
Αυτό που θα πρέπει να αναλογιστούμε, είναι ότι φέτος, μπορεί να βιώνουμε το πιο «κλειστό» Πάσχα της ζωής μας, μας δίνεται όμως η ευκαιρία για ένα Πάσχα αυτοσυγκέντρωσης, Πάσχα αληθινό.
Μας δίνεται η ευκαιρία να ασκήσουμε την πίστη μας χωρίς το έθιμο, αποκλειστικά και μόνο με την ουσία των στιγμών και των λέξεων.
Ίσως λοιπόν φέτος, ακούσουμε ή και συναισθανθούμε πιο έντονα από ποτέ το «σήμερον κρεμάται επί ξύλου» και το «η ζωή εν τάφω».
Ίσως φέτος ηχήσει στις καρδιές μας πιο δυνατά από ποτέ το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ».
Με αυτές τις σκέψεις, θέλω να ευχηθώ σε όλους ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, με υγεία, πίστη και ελπίδα.
Κι όταν αυτές οι πρωτόγνωρες δυσκολίες τελειώσουν, θα είμαστε εδώ, όλοι μαζί, να δημιουργήσουμε τις θετικές προοπτικές για την κοινωνία και τον τόπο μας.
Βασίλειος Κων. Γιαννόπουλος
Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε Ηλείας
