Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)
Υπάρχουν νύχτες που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Νύχτες που δεν τις φωτίζει ούτε ο ήλιος ούτε τα λαμπιόνια, αλλά ένα φως που έρχεται από αλλού, από εκεί όπου κανένα μάτι δεν φτάνει, παρά μόνο η καρδιά. Κάθε Δεκέμβρη, όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, οι ψυχές των ανθρώπων γίνονται λίγο πιο δεκτικές, λίγο πιο μαλακές, σαν να θυμούνται κάτι από τα παλιά, κάτι που δεν έζησαν, αλλά κουβαλούν μέσα τους από γενιά σε γενιά. Κι αυτό το «κάτι» είναι η Γέννηση .Η πιο ταπεινή, γλυκιά και φωτεινή στιγμή της ανθρωπότητας, η στιγμή που ο Θεός διάλεξε μια φάτνη, ένα στάβλο, μια μάνα ταπεινή, κι έναν κόσμο κουρασμένο, για να ξαναγεννήσει την Ελπίδα. Σε εκείνη τη νύχτα, ένα αστέρι, το αστέρι μας, το ολόλαμπρο, έλαμψε τόσο δυνατά, που ακόμη μέχρι σήμερα φωτίζει όσους σηκώνουν το βλέμμα.
Αυτή τη φορά, στη στήλη μας, δε θα πούμε απλώς ένα παραμύθι. Θα αφουγκραστούμε τον ψίθυρο εκείνης της νύχτας. Την νύχτα όπου η αγάπη ήρθε στη γη ταπεινή, όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να γιατρέψει. Για να θυμίσει πως οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι. Για να μάθουμε ξανά πως όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν, ένα ολόλαμπρο αστέρι αρκεί για να μας οδηγήσει στον δρόμο.
Μικρές Συμβουλές για:
Γονείς
*Διαβάστε μαζί το Ευαγγέλιο της Γέννησης.
Έστω λίγες γραμμές.
*Φτιάξτε μια μικρή φάτνη. Χειροποίητη, από χαρτόνι και ύφασμα.Η
ταπεινότητα της φάτνης είναι το μεγαλύτερο μάθημα μεγαλείου.
Εκπαιδευτικούς
* Το «Φως της Καρδιάς». Ζητήστε από κάθε παιδί να γράψει ένα πράγμα που θα ήθελε να αλλάξει στον κόσμο. Κρεμάστε τα χαρτάκια γύρω από μια χειροποίητη φάτνη.
* Η ιστορία της Παναγίας στη γλώσσα των παιδιών .Μιλήστε για τη δύναμη της ταπεινής καρδιάς, για την εμπιστοσύνη, για το «Γένοιτό μοι», που αλλάζει τον κόσμο.
Παιδιά
*Φτιάξτε ένα χειροποίητο Αστέρι Ευχής .Γράψτε πάνω την καλοσύνη που θέλετε και κρεμάστε το στο δέντρο.
*Το «Παιδί που Βοηθά». Κάθε μέρα μέχρι τα Χριστούγεννα, μια μικρή πράξη αγάπης, ένα χαμόγελο, μια καλημέρα, μια αγκαλιά.
Προτάσεις Βιβλίων
Η ιστορία των Χριστουγέννων. Η γέννηση του Χριστού και η ιστορία των Χριστουγέννων μέσα από τρυφερά λόγια και όμορφες εικόνες για πολύ μικρά παιδιά.
Διηγήματα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά – Παπαδιαμάντης
Αλέξανδρος
Τα πιο τρυφερά, τα πιο αγαπημένα διηγήματα του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.
Τα πρώτα Χριστούγεννα, η νύχτα που φώτισε τον κόσμο – Δανδουλάκη Χιόνη Κατερίνα
Ο Ρουβήν έζησε τα γεγονότα της Γέννησης του Χριστού, που άλλαξαν την ζωή του και μας καλεί σε ένα ταξίδι στα Πρώτα Χριστούγεννα, στη νύχτα που φώτισε όλο τον κόσμο!
ΔΙΗΓΗΜΑ
Το παιδί που άκουσε ένα Αστέρι
Σε ένα χωριό φωλιασμένο ανάμεσα σε δυο βουνά, ο Δεκέμβρης είχε πάντα μια βαθύτερη σιωπή. Όχι βαριά, ήταν γλυκιά, τρυφερή, σαν να ετοιμαζόταν ο ουρανός για κάτι μεγάλο. Οι άνθρωποι στο χωριό ήταν απλοί. Μεγάλη φτώχεια δεν είχαν, μεγάλο πλούτο δεν είχαν, μα είχαν κάτι άλλο, μια πίστη που δεν έσβηνε εύκολα.
Η Ελπίδα, με μάτια που καθρέφτιζαν τον ουρανό, δεν είχε πολλά παιχνίδια. Είχε μόνο μια ξύλινη κουκλίτσα που της είχε φτιάξει ο πατέρας της πριν φύγει για δουλειά στην πόλη. Αλλά είχε κάτι πιο δυνατό, έναν τρόπο να βλέπει τα πράγματα όπως θα τα έβλεπε ένα παιδί της Βηθλεέμ.
Τις νύχτες, κοιτούσε τον ουρανό και μια μέρα, στις 22 Δεκεμβρίου, είδε ένα αστέρι που έλαμπε πιο πολύ από τ’ άλλα. Το κοίταξε κι ένιωσε μέσα της ένα κάλεσμα σαν να της έλεγε:
«Έλα. Είναι η ώρα.»
Η Ελπίδα άκουγε ιστορίες από τη γιαγιά της. Για τη Μαρία που είπε «Ναι» στον Θεό με μια καρδιά ταπεινή. Για τη φάτνη που δέχτηκε τη ζωή. Για τους βοσκούς που άκουσαν αγγέλους. Για το αστέρι που οδήγησε τους Μάγους.
«Γιαγιά, το αστέρι, υπάρχει ακόμα;» ρώτησε μια μέρα.
«Πάντα υπάρχει, παιδί μου. Απλώς το βλέπουν μόνο όσοι πιστεύουν.»
Και η Ελπίδα, ήταν ένα κορίτσι σαν αυτά που περιέγραφε η γιαγιά της.
Πίστευε με όλη τη δύναμη της ψυχής της.
Στις 23 Δεκεμβρίου,η Ελπίδα βγήκε πάλι στην αυλή. Το αστέρι ήταν εκεί, φωτεινότερο και τότε κάτι παράξενο συνέβη. Το αστέρι μίλησε μέσω της καρδιάς της.
«Ακολούθησέ με.» είπε και η Ελπίδα ακολούθησε.
Περπάτησε ως την παλιά αποθήκη του χωριού, έναν χώρο που κανείς δεν
χρησιμοποιούσε πια. Όταν άνοιξε την πόρτα, μια ζεστασιά την τύλιξε και
μέσα βρήκε κάτι συγκλονιστικό, ναν παλιό πάγκο άχυρα, μια μικρή ξύλινη φάτνη, σαν αυτή που της περιέγραφε η γιαγιά της. Δεν ήξερε ποιος την έβαλε εκεί. Δεν ήξερε πότε. Αλλά το αστέρι, φώτιζε την πόρτα της αποθήκης σαν να της έλεγε:
«Αυτό είναι το μυστικό του χωριού σου. Κρατήστε το.»
Η Ελπίδα έτρεξε στο σπίτι της και είπε στη μητέρα της τι είδε. Η μητέρα
της χαμογέλασε και την αγκάλιασε λέγοντας:
«Παιδί μου, αυτό είναι το παλιό δωμάτιο που είχαν φτιάξει κάποτε οι
πρόγονοί μας για να τιμούν τη Γέννηση του Χριστού μα με τα χρόνια
ξεχάστηκε.»
Η Ελπίδα βγήκε πάλι έξω και κοίταξε τον ουρανό. Το αστέρι ήταν εκεί και έκαιγε σαν χρυσή υπόσχεση. Εκείνο το βράδυ ήξερε τι έπρεπε να κάνει κι έτσι το επόμενο πρωί, στις 24 Δεκεμβρίου, κάλεσε τα παιδιά του χωριού.
«Ελάτε να στολίσουμε τη φάτνη, να ξαναγεννηθεί η πίστη στο χωριό μας.»
Και τα παιδιά πήγαν με κομμάτια ύφασμα, με μικρά ξυλάκια,και με γεμάτες καρδιές. Ένα παιδί έφερε ένα αστέρι. Ένα άλλο έφερε άχυρα.
Ένα τρίτο ζωγράφισε έναν άγγελο σε ένα κομμάτι χαρτί. Η φάτνη γέμισε και το αστέρι, έλαμψε ακόμη περισσότερο.
Στις 25 Δεκεμβρίου, ο χωριό μαζεύτηκε στην παλιά αποθήκη. Οι άνθρωποι μπήκαν μέσα με διστακτικά βήματα. Είχαν χρόνια να δουν τη φάτνη. Κάποιοι είχαν ξεχάσει, άλλοι ποτέ δεν είχαν μάθει τι κρυβόταν μέσα εκεί και τότε συνέβη το θαύμα. Το φως του αστεριού έπεσε μέσα από το μικρό παράθυρο και έλουσε τη φάτνη με μια ζεστή, τρυφερή λάμψη. Όλοι έμειναν άφωνοι.
Κάποιοι έκλαψαν. Κάποιοι έσκυψαν από δέος. Κάποιοι έκαναν το σταυρό τους και θυμήθηκαν τι σημαίνει πραγματικά αυτή η μέρα. Και η Ελπίδα, η μικρή Ελπίδα ένιωσε να της ψιθυρίζει κάτι ο ίδιος ο ουρανός:
«Το φως γεννήθηκε ξανά κι όσο υπάρχει πίστη, υπάρχει και ελπίδα.» Κι έτσι, στο μικρό χωριό, η Γέννηση έπαψε να είναι απλώς μια ιστορία. Έγινε παρηγοριά. Έγινε δύναμη. Έγινε το φωτεινό αστέρι που οδηγεί τους ανθρώπους ξανά προς την αγάπη.
Μην ξεχνάτε, το αστέρι της Βηθλεέμ δεν έσβησε ποτέ. Λάμπει σε κάθε καρδιά που πιστεύει και κάθε Χριστούγεννα, γεννιέται ξανά, όχι στη φάτνη του κόσμου, λλά στη φάτνη της ψυχής. Αρκεί να το αφήσουμε να μπει.
