Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)
Κάπου ανάμεσα στις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη,εκεί που τα φώτα των
Χριστουγέννων τρεμοπαίζουν και οι δρόμοι μοιάζουν να παίρνουν μια βαθιά
ανάσα,ο χρόνος κοντοστέκεται. Δεν τρέχει πια. Δεν βιάζεται. Σκύβει και
αφουγκράζεται τις καρδιές των ανθρώπων. Είναι εκείνη η στιγμή που, χωρίς να το
καταλάβουμε, ψιθυρίζουμε μέσα μας:
«Γέρε χρόνε, φύγε τώρα πάει δική σου η σειρά.»
Δεν έχουμε θυμό μέσα μας,ούτε νιώθουμε κουρασμένοι. Αντίθετα,νιώθουμε
ευγνωμοσύνη. Ελπίδα, γιατί κάθε χρόνος που φεύγει δεν είναι μόνο μέρες που
χάθηκαν,είναι στιγμές που μας έμαθαν. Πληγές που μας μεγάλωσαν. Χαρές που
μας θύμισαν ποιοι είμαστε. Και κάπως έτσι, στο κατώφλι της νέας χρονιάς, το
παραμύθι γίνεται παρηγοριά και η φαντασία γίνεται δύναμη. Δεν χρειάζεται να
κουβαλήσουμε τα πάντα μαζί μας. Ο νέος χρόνος δεν ζητά αποσκευές βαριές.
Αφήνουμε πίσω,λέξεις που ειπώθηκαν από θυμό. Ενοχές που δεν μας ανήκουν.
Φόβους που δεν μας προστάτεψαν ποτέ. Ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να μας
αγαπήσουν όπως χρειαζόμασταν.Ο παλιός χρόνος τα παίρνει μαζί του. Ξέρει πώς
να τα κρατήσει. Έχει γερά χέρια.
Στη νέα χρονιά δεν παίρνουμε υποσχέσεις μεγαλόστομες. Παίρνουμε μικρές
αλήθειες. Παίρνουμε,την αντοχή που δεν ξέραμε ότι είχαμε. Την καλοσύνη που
επιλέξαμε, ακόμα κι όταν δεν επέστρεψε πίσω σε εμάς. Την πίστη ότι κάτι καλό
μπορεί να έρθει. Την ελπίδα, όχι σαν βεβαιότητα, αλλά σαν απόφαση. Γιατί η
ελπίδα δεν είναι τύχη,είναι τρόπος ζωής.
Μικρές Συμβουλές για:
Γονείς
Το κουτί του χρόνου. Γράψτε μαζί με τα παιδιά τι αφήνουν πίσω και τι
θέλουν να κρατήσουν. Κλείστε το και ανοίξτε το του χρόνου.
Μίλησε για τη χρονιά σου, όχι μόνο για τα καλά. Τα παιδιά χρειάζονται
αλήθεια, όχι τελειότητα.
Εκπαιδευτικούς
Γράμμα στον παλιό χρόνο. Τι μας έμαθες;
Ο χάρτης της νέας χρονιάς. Όχι στόχοι επίδοσης, αλλά αξιών.
Η συζήτηση της ελπίδας. Τι σημαίνει να ελπίζω χωρίς να τα παρατάω;
Παιδιά
Ζωγράφισε τον παλιό και τον νέο χρόνο. Δώσε τους ονόματα. Ρώτησέ τους τι
θα συμβουλεύσει ο ένας τον άλλον.
Προτάσεις βιβλίων
Πάει ο παλιός ο χρόνος; – Κάββαλου Στέργια
Μια ιστορία για όσα δεν θέλουμε να αφήσουμε πίσω, για την αγωνία της αλλαγής, τις ελπίδες της
νέας χρονιάς αλλά και τις σημαντικές μας νίκες που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Το αστεράκι της αγάπης – Κάτσου Κωνράνη Σταυρούλα
Μια τρυφερή χριστουγεννιάτικη ιστορία αγάπης, που μιλά βαθιά μέσα στην καρδιά μας.
Το ημερολόγιο των Χριστουγέννων – Μαρία Συλαϊδή
Οταν η Δεσποινιώ βρίσκει το μυστικό ημερολόγιο της γιαγιάς της,ανοίγει μια πύλη σε έναν κόσμο
καλικαντζάρων,δοκιμασιών και Χριστουγεννιάτικης μαγείας. Ένα ταξίδι που δείχνει πως το θάρρος
κρύβεται σε αυτούς που τολμούν να πιστέψουν.
Διήγημα
Γέρε Χρόνε φύγε τώρα
Στην άκρη του χρόνου, εκεί όπου οι μέρες δεν μετριούνται πια με ρολόγια αλλά με
αναμνήσεις, καθόταν ένας παππούλης. Το πρόσωπό του ήταν βαθιά αυλακωμένο, σαν
χωράφι που το όργωσαν πολλές εποχές. Οι ρυτίδες του δεν ήταν σημάδια γήρατος, ήταν
σημάδια ζωής. Κάθε γραμμή και μια ιστορία. Κάθε αυλάκι και ένα μάθημα. Τα μαλλιά
του ήταν λευκά, όχι από αδυναμία, αλλά από σοφία. Σαν να τα είχε πασπαλίσει ο
χειμώνας με χιόνι και φως. Το βλέμμα του γλυκό, λίγο κουρασμένο, μα καθαρό. Ένα
βλέμμα ανθρώπου που είδε πολλά, άντεξε περισσότερα και δεν μετάνιωσε που έζησε.
Ήταν ο Γέρος Χρόνος.
Στα πόδια του ακουμπούσαν έντεκα μικρά σακουλάκια. Τα είχε φτιάξει μόνος του, ένα
για κάθε μήνα που αποχαιρέτησε. Το δωδέκατο το κρατούσε ακόμη στην παλάμη του ,τον
Δεκέμβρη. Το τελευταίο αντίο. Κάθε σακουλάκι είχε μέσα του στιγμές. Άλλο είχε γέλια.
Άλλο δάκρυα. Άλλο αποχωρισμούς. Άλλο συναντήσεις. Κάποια ήταν βαριά, κάποια
ελαφριά σαν φτερό. Όλα, όμως ήταν αναγκαία να υπάρχουν.
Ο παππούλης αναστέναξε βαθιά.
«Περάσανε κι αυτοί…» μουρμούρισε. « Τα έντεκα παιδιά μου κι έρχεται η ώρα να φύγει
κι ο τελευταίος.»
Τότε,ξαφνικά ένα φως άρχισε να απλώνεται μπροστά του. Δεν ήταν εκτυφλωτικό,ήταν
ζεστό,σαν πρωινός ήλιος. Από μέσα του ξεπρόβαλε μια μορφή ψηλή,στητή,με μάτια
καθαρά, γεμάτα όρεξη. Τα μαλλιά του σκούρα,σαν να μην τα είχε αγγίξει ακόμα καμία
καταιγίδα. Το πρόσωπό του λείο, αλλά όχι άδειο,είχε μέσα του προσμονή. Τα χέρια του
δυνατά, σφιγμένα και ανοιχτά. Ήταν ο Νέος Χρόνος.
Πλησίασε με σεβασμό. Δεν έτρεξε. Δεν βιάστηκε. Έσκυψε ελαφρά το κεφάλι.
«Ήρθα» είπε χαμηλόφωνα.
Ο Γέρος Χρόνος χαμογέλασε. «Το ήξερα. Σε περίμενα.»
Ο Νέος κάθισε δίπλα του και κοίταξε τα σακουλάκια. «Είναι βαριά;» ρώτησε.
Ο παππούλης τα χάιδεψε. «Όχι πια. Στην αρχή ήταν,τώρα όμως είναι γνώση.» Έκανε μια
παύση. «Οι άνθρωποι νομίζουν πως φεύγω θυμωμένος. Πως παίρνω μαζί μου μόνο
λύπες. Μα δεν είναι έτσι…»
Ο Νέος Χρόνος τον κοίταξε προσεκτικά. «Τι αφήνεις πίσω;»
Ο Γέρος σήκωσε το βλέμμα του. «Αφήνω ανθρώπους που έμαθαν να στέκονται μόνοι.
Αφήνω καρδιές που έσπασαν και δεν χάθηκαν. Αφήνω ψυχές που κατάλαβαν πως δεν
είναι μόνες τους, ακόμη κι όταν ένιωσαν έτσι.»
Έβγαλε από την τσέπη του κάτι μικρό και αόρατο. «Αυτό είναι για σένα.»
«Τι είναι;» ρώτησε ο Νέος.
«Η εμπειρία. Όχι για να τους τη δώσεις έτοιμη,αλλά για να τους θυμίζεις πως μπορούν να
τα καταφέρουν.»
Ο Νέος Χρόνος έσφιξε τα χέρια του. «Φοβάμαι μήπως δεν τα καταφέρω.»
Ο Γέρος γέλασε. Ήταν ένα γέλιο βαθύ, παρηγορητικό. «Κανείς δεν τα καταφέρνει μόνος
του. Ούτε εγώ τα κατάφερνα πάντα. Αλλά να θυμάσαι κάτι,δεν χρειάζεται να είσαι
τέλειος. Χρειάζεται να είσαι παρών σε κάθε στιγμή τους.»
Σηκώθηκε αργά. Τα γόνατά του έτριξαν, μα στάθηκε όρθιος και αξιοπρεπής. Έδωσε το
τελευταίο σακουλάκι στον Νέο.
«Ο Δεκέμβρης,έχει μέσα ελπίδα. Να την προσέχεις.»
Οι δείκτες του χρόνου άρχισαν να κινούνται. Ο αέρας άλλαξε. Κάπου μακριά, οι
άνθρωποι ετοιμάζονταν να πουν «Καλή Χρονιά».
Ο Γέρος Χρόνος άπλωσε το χέρι του και ο Νέος το έπιασε. Και για μια στιγμή, ο χρόνος
δεν χώριζε. Ένωνε.
«Να τους αγαπάς», είπε ο Γέρος. «Να τους θυμίζεις πως ό,τι έζησαν δεν πήγε χαμένο.»
Ο Νέος Χρόνος έγνεψε. «Θα είμαι εκεί κοντά τους με φως,με όρεξη,με αλήθεια.»
Ο παππούλης χαμογέλασε για τελευταία φορά. «Τότε ήρθε η δική σου η σειρά.»
Και χάθηκε, ήσυχα, σαν χειμωνιάτικο βράδυ που δίνει τη θέση του σε μια καινούρια
αυγή. Και κάπου, μέσα σε ένα σπίτι μια καρδιά ένιωσε λιγότερο μόνη,γιατί κατάλαβε πως
ο χρόνος δεν φεύγει για να μας εγκαταλείψει. Φεύγει για να μας διδάξει καιέρχεται για να
μας ξαναδώσει ελπίδα.
Μην ξεχνάτε κανένας χρόνος δεν φεύγει άδικα. Ό,τι πόνεσε, δίδαξε. Ό,τι χάθηκε ήταν
απλά για να ανοίξει το δρόμο. Ο νέος χρόνος δεν έρχεται να σας αλλάξει,έρχεται να σας
θυμίσει πόση δύναμη έχετε ήδη μέσα σας. Καλή Χρονιά με ελπίδα και πίστη.
