Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
(Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας)
Λένε πως όταν χάνεις κάποιον, η θλίψη καταφθάνει σαν πελώριο κύμα.
Ο υδάτινος τοίχος που υψώνεται στο σκοτάδι σπάει με πάταγο πάνω στους χτύπους του στήθους και παρασύρει στον βυθό του, μαζί με τα κλειδιά της αγάπης και τα λεπτά, τις ώρες, όλες τις σταθερές τροχιές της ημέρας.
Αλλά η θλίψη δεν είναι μόνο καταιγίδα. Αργότερα, μοιάζει πολύ με την παράξενη εκείνη ησυχία που ακολουθεί την άμπωτη, όταν το νερό αποσύρεται μακριά, αφήνοντας πίσω του την ακτή γυμνή και εκτεθειμένη.
Κι ύστερα αναλαμβάνουν δράση οι λέξεις να διευθετήσουν τα πρακτικά της απουσίας. Μεσολαβούν οι λυτρωτικοί ήχοι, τα φωνήεντα και τα επιφωνήματα, μα στεγνώνουν πριν προλάβουν να γίνουν καίριος λόγος.
Αλήθεια, ποιες λέξεις μπορούν να χτίσουν ανάχωμα από χαρτί; Να ορίσουν μια ψευδαίσθηση κανονικότητας, ένα άλλοθι λογικής μέσα στην ερημία; Ποια γραμματική μπορεί να τακτοποιήσει το εσωτερικό χάος;
Κι ακολουθεί η στιγμή που η απουσία μεταμορφώνεται σε σχήματα. Παίρνει το σχήμα της άδειας καρέκλας στο φως του δειλινού, γίνεται ο βαρύς και ασάλευτος αέρας στο αντικρινό βάζο, το αντηχείο μιας φωνής που έπαψε να κατοικεί πλέον στα κοινά πράγματα.
Ο θόρυβος πια έχει κοπάσει, κανένα ναυάγιο δεν είναι σε εξέλιξη. Μόνο μια νέα αταξία, μια δυσθεώρητη ασυμμετρία λειτουργεί, χαραγμένη πάνω στο βαρύ σώμα.
Το πένθος αδυνατεί, παύει να οπλίζει για νέα μάχη. Σφίγγεις τα δόντια και ακολουθεί ο υποδόριος πόνος, μια αργή, τελετουργική συνήθεια να μετράς τα κενά ανάμεσα στις ανάσες, να αναγνωρίζεις το βάρος της απουσίας στους δρόμους της φωτιάς που καίει νυχθημερόν στις ραβδώσεις του μυαλού. Η οδύνη της μνήμης, δίχως φτιασίδια.
Σε συντροφεύει μονάχα η παγωμένη ερημιά της ακτής που μοιάζει με το τέλος του κόσμου, ο μόνος τόπος όπου η αγάπη μπορεί να αλλάξει μορφή. Να γίνει κοχύλι κλειστό, με φυλαγμένη την ομορφιά του στην άμμο, ένα κρυφό αποτύπωμα που το κύμα ξέπλυνε, αλλά η θάλασσα επέλεξε να μην ξεχάσει ποτέ.
Λένε πως ό,τι πονάει τόσο πολύ, πονάει μόνο επειδή υπήρξε πολύτιμο.
Λένε πως και τούτες οι λέξεις απεκδύονται το νόημά τους και αποδεικνύονται φτωχοί συγγενείς του βιώματος. Στέκονται αμήχανες στο κατώφλι της σιωπής, εργαλεία που λύγισαν πάνω στο σκληρό μέταλλο της απώλειας.
Λένε, ακόμα, πως ό,τι αγαπήθηκε πολύ, δεν σβήνει στην άμμο του χρόνου. Γίνεται το αλάτι που μένει στο δέρμα, για να μας θυμίζει πως κάποτε μας άγγιξε ένας ωκεανός.
Εσείς, τι λέτε;
