Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
(Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας)

Ο καπνός τύλιξε έναν δρόμο της πόλης, μα η σκιά του απλώνεται σε ολόκληρο τον ουρανό, σκοτεινιάζοντας και την καρδιά μας.
Στο Ζεφύρι, το μεσημέρι του Σαββάτου, η ζωή σταμάτησε απότομα, πάνω σε μια ετοιμόρροπη σκάλα, μέσα στη στάχτη ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού. Δύο άνθρωποι, ένας σαραντατετράχρονος άνδρας με χρόνια εμπειρίας στους ώμους του κι ένας εικοσιτριάχρονος νέος που μόλις άνοιγε τα φτερά του, πέρασαν το κατώφλι της φωτιάς και δεν γύρισαν πίσω.
Και γίνεται ακόμη πιο σκληρό όταν αναλογιστεί κανείς πόσο μικρή, πόσο καθημερινή ήταν η αφορμή αυτής της τραγωδίας. Λίγες αναμμένες στάχτες από μια ξυλόσομπα, πεταμένες πρόχειρα ανάμεσα σε σωρούς σκουπιδιών, σε ένα κτήριο ρημαγμένο από την εγκατάλειψη και την ανέχεια. Μια φαινομενικά ασήμαντη αμέλεια, μια σπίθα που έμεινε να σιγοκαίει στο σκοτάδι, στάθηκε αρκετή για να μετατρέψει ένα ετοιμόρροπο κλιμακοστάσιο σε παγίδα θανάτου.
Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το μεγαλείο εκείνων που υπηρετούν αυτό το Σώμα.
Όλοι εμείς, μόλις δούμε τη φλόγα, κάνουμε ένα βήμα πίσω. Από φόβο κλείνουμε τα παράθυρα, αναζητούμε ασφάλεια, σκεφτόμαστε όσα έχουμε να χάσουμε.
Εκείνοι φορούν τη βαριά στολή τους, σφίγγουν το κράνος και κάνουν πολλά βήματα μπροστά. Δεν ρωτούν ποιος άναψε τη σπίθα, δεν εξετάζουν ποια αμέλεια προκάλεσε το κακό, δεν υπολογίζουν αν το κτήριο αξίζει να σωθεί. Μπαίνουν στον καπνό έχοντας μέσα τους μόνο ένα χρέος, να προστατεύσουν ό,τι κινδυνεύει, ακόμη κι αν χρειαστεί να γίνουν οι ίδιοι ασπίδα.
Στην σύγχρονη εποχή που συνηθίσαμε να μετράμε τα πάντα με αριθμούς, να αποτιμούμε ακόμη και την ανθρώπινη ζωή με ψυχρούς υπολογισμούς και να προσπερνάμε εύκολα τον πόνο των άλλων, η θυσία αυτών των δύο πυροσβεστών μάς υποχρεώνει να σταθούμε. Να σωπάσουμε. Να κοιτάξουμε κατάματα την απώλεια. Να θρηνήσουμε.
Να θυμηθούμε αυτά τα χέρια που μαυρίζουν από την κάπνα, αυτά τα μάτια που αντικρίζουν καθημερινά τον κίνδυνο. Είναι τα ίδια χέρια που απλώνονται κάθε καλοκαίρι στα καμένα δάση μας, κάθε χειμώνα στα πλημμυρισμένα υπόγεια, κάθε νύχτα, σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας. Χέρια που προσφέρουν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα.
Απόψε μένουν πίσω δύο άδειες στολές, δύο σπίτια βυθισμένα στη σιωπή και δύο οικογένειες που θα περιμένουν μάταια ένα γνώριμο βήμα στην εξώπορτα.
Η ευγνωμοσύνη μοιάζει φτωχή λέξη μπροστά σε ένα τέτοιο κενό. Κι όμως, είναι ίσως το μοναδικό λουλούδι που μπορούμε να αφήσουμε πάνω στα συντρίμμια.
Ένα βαθύ, ανθρώπινο «ευχαριστώ» σε εκείνους που έφυγαν. Αλλά και σε εκείνους που μένουν πίσω. Στους συναδέλφους τους που αύριο το πρωί, με σφιγμένο στομάχι και δάκρυα στα μάτια, θα ακούσουν ξανά τη σειρήνα και θα τρέξουν πάλι προς τη φωτιά.
Γιατί αυτή είναι η μοίρα και το μεγαλείο τους: εκεί που όλοι οι άλλοι απομακρύνονται, εκείνοι συνεχίζουν να προχωρούν.








