Ενώ η τουρκική προκλητικότητα αποτελεί μια μόνιμη πραγματικότητα, η Ευρώπη εξακολουθεί να κωφεύει. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, για άλλη μια φορά, δεν προχώρησε στην επιβολή κυρώσεων, ενώ τα συμπεράσματα του Συμβουλίου υπολείπονται των όσων αποφασίστηκαν στο αντίστοιχο Συμβούλιο του Οκτωβρίου.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση όφειλε να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της προς την Ελλάδα και την Κύπρο, να υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο, να αποδείξει ότι διαθέτει ενιαία πολιτική και να μην συναρτά τις αποφάσεις της με αυτές της Αμερικής, της οποία η εδαφική ακεραιότητα δεν απειλείται από την Τουρκία.
Η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να απαιτήσει την επιβολή κυρώσεων και να πετύχει απόφαση για εμπάργκο όπλων στην Τουρκία. Να δείξει αποφασιστικότητα, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της χώρας και την εθνική της κυριαρχία.
Δυστυχώς, δεν τα κατάφερε. Και όμως, ο πρωθυπουργός ωραιοποιεί την αποτυχία, μιλώντας για βήμα μπροστά, τη στιγμή που προχωράμε… ολοταχώς προς τα πίσω. Δεν πείθει όμως κανένα, ούτε τον εαυτό του.
Είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας και αδιέξοδες εκκλήσεις εκ μέρους των Ευρωπαίων που μόνο αδυναμία φανερώνουν.
