Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)
Και ο ήλιος έκανε ένα βήμα πίσω, τα φύλλα έπεσαν να κοιμηθούν και το φθινόπωρο ξύπνησε. Περπάτησε στις μύτες των ποδιών του και άφησε πάνω στα φύλλα λίγη χρυσή μπογιά. Πάντα ερχόταν σχεδόν αθόρυβα. Τόσο αθόρυβα που κανένας δεν πρόσεχε την παρουσία του παρά μόνο όταν έπαιρνε τα πινέλα του στα χέρια και ζωγράφιζε τα δέντρα με χρώματα που κανένας άλλος μήνας δεν ήξερε να χρησιμοποιεί. Κίτρινο. Πορτοκαλί. Κόκκινο. Καφέ και λίγο πράσινο, έτσι για να θυμίζει πως τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά.
Το φθινόπωρο, είναι ένας παράξενος παραμυθάς. Παράξενος και μαγικός μαζί. Δεν μας μιλά για την αρχή, όπως κάνει η άνοιξη. Δεν μας υπόσχεται τις μεγάλες περιπέτειες,όπως κάνει το καλοκαίρι. Ούτε έχει την παγωμένη σιωπή του χειμώνα. Μας μιλά για κάτι πιο βαθύ. Κάτι που πρέπει να κάνουμε υπομονή για να το δούμε. Μας μιλά για την αλλαγή. Για εκείνες τις στιγμές που χρειάζεται να αφήσουμε κάτι να πέσει από πάνω μας, όπως το δέντρο αφήνει τα φύλλα του για να μπορέσει αργότερα να γεμίσει ξανά τα κλαδιά του. Το φθινόπωρο, είναι μια μικρή υπενθύμιση για εμάς. Μας θυμίζει πως δεν είναι όλες οι αλλαγές απώλεια,κάποιες αλλαγές είναι μια μικρή σιωπηλή προετοιμασία.
Μικρές συμβουλές για:
Γονείς
*Βγείτε έξω στη φύση. Μια βόλτα ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα μπορεί να γίνει μια υπέροχη
ευκαιρία για συζήτηση.
* Ρωτήστε το παιδί σας, αν ήσουν φύλλο, τι χρώμα θα ήθελες να έχεις σήμερα; και συζητήστε μαζί του.
Εκπαιδευτικούς
* Μιλήστε για τον κύκλο των εποχών και για το ότι η αλλαγή είναι μέρος της ζωής.
* Δημιουργήστε χώρο για προσωπικές ιστορίες: «Τι άλλαξε στη ζωή μου από πέρσι μέχρι σήμερα;»
* Χρησιμοποιήστε τη φύση ως αφορμή για ζωγραφική, ποίηση, αφήγηση και δημιουργική γραφή.
Δραστηριότητα για παιδιά:
Το δέντρο των αλλαγών
Θα χρειαστείτε: Ένα μεγάλο χαρτόνι,φύλλα κομμένα από χρωματιστό
χαρτί,μαρκαδόρους,ψαλίδι και κόλλα.
Κατασκευή: Στο κέντρο( του χαρτονιού), ζωγραφίζετε έναν μεγάλο κορμό.Κόβετε τρία μεγάλα φύλλα, πιο μεγάλα από τα υπόλοιπα που θα κόψετε και στο πρώτο γράφετε κάτι που αφήνετε πίσω. Στο δεύτερο κάτι που θέλετε να μάθετε. Και στο τρίτο κάτι που ονειρεύεστε. Κολλάτε τα φύλλα πάνω στο δέντρο και έχετε το δικό σας φθινοπωρινό δέντρο.
Προτάσεις Βιβλίων
Φυλλένια – Lucy Fleming
Μια ιστορία τρυφερή και καθησυχαστική που κάνεις τις μεγάλες αλλαγές της ζωής να μοιάζουν λιγότερο τρομακτικές.
Παίζω κρυφτό το Φθινόπωρο – Finch Rusty
Μάθε για το Φθινόπωρο στο δάσος παρέα με το σκιουράκι.
Φθινόπωρο η καταιγίδα – San Usher
Ένα τρυφερό βιβλίο που αποτυπώνει το Φθινόπωρο με έναν αναπάντεχο τρόπο γεμάτο με φαντασία.
Διήγημα
Το κορίτσι του Φθινοπώρου
ΦΩΤΟ – Fthinoporo
Στην άκρη ενός μικρού χωριού υπήρχε ένα δάσος που κανείς δεν επισκεπτόταν όταν
ερχόταν το φθινόπωρο. Οι μεγάλοι έλεγαν πως εκεί τα δέντρα ψιθύριζαν. Τα παιδιά έλεγαν πως τα φύλλα μπορούσαν να μιλήσουν και η μικρή Μαρία πίστευε και τα δύο. Ένα μεσημέρι ,καθώς επέστρεφε από το σχολείο, είδε ένα φύλλο να κατεβαίνει αργά από τον ουρανό. Δεν έμοιαζε να πέφτει, έμοιαζε να χορεύει.
«Παράξενο!» μουρμούρισε η Μαρία και ακολούθησε το φύλλο που χόρευε.
Προσπάθησε να το πιάσει πολλές φορές, αλλά εκείνο το μικρό φυλλαράκι συνέχιζε να χορεύει στον αέρα για αρκετή ώρα, ώσπου η Μαρία δεν άντεξε, πήδηξε ψηλά, άπλωσε τα χέρια της και μεμιάς το έπιασε.
«Γιατί έφυγες από το δέντρο σου μικρό φυλλαράκι;» ρώτησε καθώς το κοιτούσε και τότε συνέβη κάτι μαγικό, άκουσε μια πολύ μικρή φωνή.
«Γιατί ήρθε η ώρα μου να αφήσω το δεντράκι μου.» είπε η μικρή φωνούλα.
«Μα δεν λυπάσαι; Γυρίζεις μόνο σου εδω κι εκει» είπε η Μαρία και το έφερε πιο κοντά στα μάτια της για να το δει καλύτερα.
«Όχι,δεν λυπάμαι. Ούτε νιώθω μόνος μου. Το δέντρο δεν με έχασε,αντίθετα,με άφησε να ταξιδέψω.»
Η Μαρία δεν ήξερε τι να απαντήσει. Αυτά τα λόγια την μπερδεψαν λιγάκι,γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει πως αφήνεις κάτι που αγαπάς να φεύγει, έτσι έβαλε το φύλλο στην τσέπη της και συνέχισε τον δρόμο της. Δεν θα το άφηνε μόνο του. Την επόμενη ημέρα μάζεψε κι άλλο ένα φυλλαράκι. Και την άλλη μέρα ακόμη ένα και σε λίγες μέρες είχε γεμίσει ένα μικρό κουτί με μικρά φυλλαράκια. Πάνω του έγραψε: Οι ταξιδιώτες του Φθινοπώρου.
Η μητέρα της,βρήκε το κουτί ένα βράδυ στο γραφείο της δίπλα από το παράθυρο.
«Τι είναι όλα αυτά;» ρώτησε.
«Φυλλαράκια», απάντησε η Μαρία.
«Το βλέπω» απάντησε και συνέχισε «δεν καταλαβαίνω γιατί βρίσκονται μέσα στο κουτί».
«Γιατί δεν μπορούσα να τα αφήσω μόνα τους» απάντησε λυπημένα η Μαρία.
«Γι’ αυτό τα κρατάς σε αυτό το κουτί;» ρώτησε η μητέρα της.
«Ναι,ίσως αν έχουν παρέα να μη νιώθουν μόνα τους!» απάντησε αμέσως.
Η μητέρα της Μαρίας,κάθισε στο κρεβάτι δίπλα ακριβώς από τη κόρη της και την αγκάλιασε.
«Πιστεύεις πως νιώθουν μόνα τους;»
«Ναι,τριγύριζαν μόνα τους στον αέρα. Δεν ήταν στα κλαδιά των δέντρων όπου γεννήθηκαν» απάντησε η Μαρία.
«Κάποιες φορές χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά από εκεί που γεννήθηκες για να
ανακαλυψεις τον κόσμο. Αυτό,όμως,δεν σημαίνει πως είσαι μόνος,σημαίνει πως ήρθε η στιγμή να αφήσεις τη σιγουριά και να ταξιδέψεις μέχρι εκεί όπου έχεις φανταστει.»
«Και πρέπει όλα τα φύλλα που βλέπω να τα αφήνω να ταξιδεύουν;.»
«Πρέπει να τα αφήνουμε να ολοκληρώνουν το ταξίδι τους,Μαρία» είπε η μητέρα της και αφου της χαμογέλασε,τη φίλησε γλυκα και είπαν καληνύχτα.
Εκείνο το βράδυ έβρεξε και το πρωί το χωριό ξύπνησε μέσα σε μια γκρίζα ομίχλη. Τα παιδιά δεν ήθελαν να πάνε σχολείο. Οι μεγάλοι βιάζονταν να πάνε στις δουλειές τους και η μικρή Μαρία στεκόταν στο παράθυρο και είδε κάτι παράξενο. Ένα μικρό πράσινο βλαστάρι είχε εμφανιστεί στο δέντρο απέναντι από το σπίτι της.
«Μα είναι φθινόπωρο!» ψέλλισε και τότε άκουσε ξανά εκείνη τη φωνή του φύλλου.
«Ακριβώς.»
Η Μαρία,αψηφησε τα λόγια που είχε ακούσει και έτρεξε στο δάσος, εκεί βρήκε το γηραιότερο δέντρο.
«Εσύ γιατί δεν φοβάσαι όταν χάνεις τα φύλλα σου;» το ρώτησε.
«Γιατί ξέρω κάτι που εσείς οι άνθρωποι συχνά ξεχνάτε» απάντησε το δέντρο.
«Τι;» ρώτησε ξανά η Μαρία.
«Ότι η ζωή δεν είναι μόνο όσα κρατάμε.»
Η Μαρία,δεν καταλάβαινε και αποκαρδιωμένη κάθισε στη ρίζα του λυπημένη.
«Τότε τι είναι;»
Το δέντρο,άφησε και το τελευταίο φύλλο να πέσει. «Είναι και όσα αφήνουμε να φύγουν, για να δημιουργηθεί χώρος για όσα έρχονται.»
Η Μαρία κοίταξε το φύλλο που έπεφτε. Ήταν χρυσό. Το πιο όμορφο χρυσό φύλλο που είχε αντικρίσει. Το πήρε στα χέρια της και χαμογέλασε όταν πια είχε καταλάβει τα λόγια του δέντρου. Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κάποιος στο χωριό έχανε κάτι, εκείνη δεν του έλεγε: «Μην στεναχωριέσαι»,του έλεγε: «ίσως τώρα ανοίγει χώρος για κάτι καινούργιο.»
Και όταν ερχόταν ο χειμώνας, η Μαρία είχε μάθει πια να αγαπά ακόμη και τα γυμνά κλαδιά,γιατί ήξερε το μυστικό τους. Μέσα τους κοιμόταν μια άνοιξη. Κι έτσι, ένα πρωινό που ο ήλιος έκανε ακόμη ένα μικρό βήμα πίσω, η Μαρία κοίταξε τον ουρανό και ψιθύρισε:
«Καλώς ήρθες, φθινόπωρο.»
Και μην ξεχνάτε, το φθινόπωρο δεν ήρθε για να μας μάθει πώς χάνουμε. Ήρθε για να μας μάθει πως μπορούμε να αφήνουμε. Να αφήνουμε πίσω μας όσα τελείωσαν. Να αποχαιρετούμε χωρίς να ξεχνάμε. Να δεχόμαστε πως κάποιες φορές η ζωή αλλάζει χρώμα και να εμπιστευόμαστε πως, ακόμη κι όταν τα κλαδιά μοιάζουν γυμνά, κάπου βαθιά μέσα τους μπορεί να κοιμάται μια καινούργια άνοιξη. Γιατί ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο μυστικό του φθινοπώρου, δεν μας λέει πως όλα μένουν ίδια, μας ψιθυρίζει πως όλα αλλάζουν και η αλλαγή μπορεί να είναι η αρχή ενός καινούργιου παραμυθιού.
