Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)
Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται για να διαβαστούν,γράφονται για να ξυπνήσουν. Να αγγίξουν τη μνήμη της καρδιάς,εκείνη τη μνήμη που ο χρόνος δεν σβήνει. Κάθε Δεκέμβρη,όσο ο κόσμος στολίζει, οι δρόμοι ανάβουν με φώτα, οι μυρωδιές των γλυκών ξεχειλίζουν από τα σπίτια, κάτι παλιό ξαναγίνεται νέο. Η επιθυμία του ανθρώπου να ξαναβρεί τον εαυτό του. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την ανάγκη για αναγέννηση, ξεπροβάλλει πάντα η σπουδαία ιστορία που κάποτε έγραψε ο Κάρολος Ντίκενς,μια ιστορία λύτρωσης, μετάνοιας και βαθιάς ανθρώπινης αλήθειας γνωστή σε εμάς πλεον ως «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων». Σήμερα δεν κάνω ένα άρθρο για να μιλήσουμε για τον Σκρουτζ, αλλά για να θυμηθούμε ότι ο Σκρουτζ ή ο Λυκούργος δεν είναι παραμύθι.
Είναι καθρέφτης. Είναι σύμβολο. Είναι ο άνθρωπος που ξέχασε να αγαπήσει και έμαθε ξανά ότι το φως γίνεται η αλήθεια που αγγίζει. Και η αλήθεια είναι αυτή, όλοι μπορούν να αλλάξουν. Αρκεί να το θέλουν. Αρκεί κάτι ή κάποιος να ανάψει το δικό τους φως μέσα στη καρδιά.
Τότε και τώρα,υπάρχει η ίδια καρδιά.
Παλιά, την εποχή που έγραφε ο Ντίκενς, η φτώχεια ήταν ορατή. Σήμερα
είναι πιο ύπουλη. Σήμερα η φτώχεια κρύβεται. Φτώχεια συναισθημάτων,
φτώχεια καλοσύνης, φτώχεια ψυχής. Πολλοί άνθρωποι κουβαλούν βάρος, φόβο, πληγές. Γίνονται σκληροί όχι επειδή είναι κακοί,αλλά επειδή πόνεσαν κάποτε βαθιά. Κι αυτό το βλέπεις. Στη γειτονιά, στο χωριό, στο σχολείο, στη δουλειά. Άνθρωποι που κλείνονται. Άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται.
Άνθρωποι που δεν προσφέρουν. Και τότε έρχεται το μήνυμα του Dickens και το μήνυμα του Χριστιανισμού. Η καρδιά αλλάζει. Η καρδιά μπορεί. Η καρδιά ξαναγεννιέται. Δεν υπάρχει ψυχή χαμένη όταν υπάρχει αγάπη. Δεν υπάρχει σκοτάδι που δεν υποχωρεί όταν το αγγίξει η αλήθεια.
Και το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο θαύμα.
Η μεταστροφή του Σκρουτζ,του Λυκούργου δεν είναι φαντασία,είναι
υπόσχεση. Ο άνθρωπος μπορεί να δει τον εαυτό του αλλιώς. Μπορεί να
κοιτάξει στο παρελθόν του χωρίς φόβο, να δει το παρόν με καθαρά μάτια, και να αλλάξει το μέλλον του με μια απόφαση: «Ανοίγω την καρδιά μου.»
Αυτό είναι το πραγματικό δώρο των Χριστουγέννων. Όχι τα δέντρα, τα
φώτα, τα στολίδια. Αλλά η ελπίδα ότι ο καθένας μας μπορεί να
ξαναγεννηθεί.
Μικρές συμβουλές για:
Γονείς
Μιλήστε στα παιδιά για το αληθινό νόημα. Όχι για τα δώρα, αλλά για το δώρο της αγάπης.
Ζητήστε συγνώμη. Η συγνώμη είναι μάθημα,μαθαίνει τα παιδιά ότι η καρδιά καθαρίζει, γαληνεύει, ελπίζει.
Μία πράξη καλοσύνης κάθε μέρα. Αφήστε τα παιδιά να επιλέξουν πως θα κάνουν τη δική τους πράξη καλοσύνης ,αρκεί να προσπαθήσουν.
Εκπαιδευτικούς
Κάντε μια άσκηση μεταστροφής,«Τι θα έκανες αν μία μέρα ξυπνούσες και έβλεπες τον κόσμο με μάτια αγάπης»;
Δημιουργήστε το “Τετράδιο Καλοσύνης”.
Κάθε παιδί γράφει μια μικρή πράξη.
αγάπης που έκανε.
Συζητήστε το θέμα της μεταμέλειας. Πώς ένα λάθος μπορεί να γίνει αφορμή για αλλαγή.
Παιδιά
Ζωγραφίστε ένα αστέρι και γράψτε μέσα τι καλό θέλετε να κάνετε σήμερα.
Το κουτί των ευχών. Ρίξτε μέσα όχι “τι θέλω να πάρω”, αλλά “τι θέλω να δώσω”.
Η νιφάδα της συγχώρεσης. Κόψτε μια χαρτο-νιφάδα και γράψτε πάνω κάποιον που θέλετε να συγχωρήσετε. Μετά μπορείτε να το προσφέρετε ως δώρο.
Προτάσεις Βιβλίων
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα – Χανς Κρίστιαν Άντερσεν Ένα τρυφερό βιβλίο που μας θυμίζει ότι είναι πολύ σημαντικό να προσφέρεις στους συνανθρώπους σου ό,τι μπορείς.
Η βασίλισσα του χιονιού – Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
Μόνο με τη δύναμη της αγάπης και με αγνή καρδιά μπορείς να λιώσεις έναν παγωμένο κόσμο.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων – Κάρολος Ντίκενς
Η καλοσύνη,η συμπόνια και η μετάνοια μπορούν να μεταμορφώσουν έναν άνθρωπο όσο σκληρος κι αν έχει γίνει.
ΔΙΗΓΗΜΑ
Ο Παππούς και το Αστέρι της Αλήθειας
Στο χωριό Καστρόπετρα,φωλιασμένο στο χείλος ενός χειμωνιάτικου βουνού, ζούσε ο παππούς Μάρκος. Ένας άνθρωπος με βαθιές ρυτίδες, ήρεμα μάτια και μια καρδιά που είχε δει πολλά και τα είχε συγχωρέσει όλα. Η εγγονή του, η μικρή Ισμήνη, ήταν το φως των ημερών του. Την παραμονή των Χριστουγέννων, με το τζάκι να σιγοκαίει και το χιόνι να πέφτει έξω σαν άχνη, του είπε:
«Παππού θέλω να μου πεις μια ιστορία. Μια αληθινή, παλιά, χριστουγεννιάτικη.»
Ο παππούς Μάρκος χαμογέλασε.
«Θα σου πω την πιο αληθινή απ’ όλες. Την ιστορία του ανθρώπου που θύμιζε πολύ τον Σκρουτζ, μόνο που δεν ήταν από βιβλίο. Ήταν από το χωριό μας.»
Πριν πολλά πολλά χρόνια, ζούσε ένας άνδρας, ο Θωμάς. Δεν ήταν κακός, ήταν πονεμένος. Η ζωή τού είχε πάρει τη γυναίκα και το παιδί του. Κι εκείνος, αντί να ζητήσει παρηγοριά, έκλεισε την καρδιά του για να μην ξαναπονέσει. Έγινε πέτρα.
Άνθρωπος σκληρός, λιγομίλητος, απόμακρος. Φύλαγε τα χρήματά του σαν να ήταν ασπίδα απέναντι στον κόσμο.
«Παππού, φοβόταν τόσο πολύ;» ρώτησε η Ισμήνη.
«Ναι. Κάποιες καρδιές γίνονται σκληρές από φόβο, όχι από κακία», απάντησε γαλήνια ο παππούς.
Ένα βράδυ παραμονή Χριστουγέννων, ο Θωμάς είδε μια περίεργη λάμψη στο παράθυρό του. Κι αμέσως μετά, τρεις μορφές γεμάτες φως,δεν ήταν φαντάσματα, αλλά φώτα αγνά,καθαρά. Το Φως του Παρελθόντος, του έδειξε τη γυναίκα και το παιδί του. Τη χαμένη του αθωότητα,εκείνα που δεν είχε στη ζωή του κι έκλαψε πικρά. Το Φως του Παρόντος, του έδειξε τις ανάγκες του χωριού, τις μανάδες που αγωνίζονταν, τα παιδιά που κρύωναν. Και ανάμεσά τους, ένα αγόρι που έμοιαζε με εκείνον όταν ήταν μικρός. Κι η καρδιά του εκεινη τη στιγμή ράγισε. Το Φως του Μέλλοντος, του έδειξε τον εαυτό του μοναχό, χωρίς κανέναν να τον θυμάται. Ένα σπίτι γεμάτο πράγματα μα άδειο από αγάπη. Κι εκεί ο Θωμάς δεν άντεξε, λύγισε.
«Θεέ μου,δώσε μου άλλη μια ευκαιρία», ψιθύρισε.
Το επόμενο πρωί, ο Θωμάς βγήκε στον δρόμο. Άνοιξε σπίτια, πρόσφερε ψωμί, φαγητό, χρήματα, αγάπη. Ζήτησε συγνώμη. Το χωριό έμεινε άφωνο. Όχι επειδή άλλαξε, αλλά επειδή άλλαξε αληθινά. Και από τότε, δεν τον φώναζαν πια Θωμά.
Τον έλεγαν Καλόκαρδο.
«Παππού…» είπε η Ισμήνη, «εσύ πώς τον ξέρεις τόσο καλά;»
Ο Μάρκος την κοίταξε τρυφερά και την αγκάλιασε.
«Γιατί, παιδί μου εγώ ήμουν εκείνο το αγόρι. Αυτό που είδε στο Παρόν του. Κι εκείνος μου άπλωσε το χέρι. Και τότε κατάλαβα πως κανείς δεν είναι χαμένος όταν του δείχνεις τον δρόμο με αγάπη.»
Η Ισμήνη τον αγκάλιασε σφιχτά. Και ο παππούς Μάρκος τής ψιθύρισε:
«Μην το ξεχάσεις ποτέ ,η αλήθεια είναι φως και η αγάπη είναι ο δρόμος που δεν χάνεται.»
Μην ξεχνάτε, ο άνθρωπος αλλάζει όταν η καρδιά του φωτιστεί. Και το φως αυτό δεν το δίνει ο κόσμος ,το δίνει η Αγάπη. Το δίνει ο Θεός.
