Η Διακαινήσιμος Εβδομάδα αγαπητοί μας είναι η πρώτη εβδομάδα μετά την Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας και αποτελεί μία ολόκληρη παράταση της Πασχαλινής χαράς της Εκκλησίας. Από την Κυριακή του Πάσχα έως και την Κυριακή του Θωμά, η Εκκλησία μας ζει αδιάκοπα το Μυστήριο της Αναστάσεως, σαν να είναι μία και μόνη ημέρα, μία συνεχής πανήγυρις φωτός, χαράς και νίκης. Δεν είναι απλώς μία εβδομάδα, μετά το Πάσχα, αλλά η ζωντανή εμπειρία ότι ο Χριστός Ανέστη, κατήργησε τον θάνατο, συνέτριψε τον άδη και χάρισε στον άνθρωπο την ελπίδα της Αιωνίου Ζωής.
Γι’ αυτό και όλες αυτές τις ημέρες, στους Ιερούς Ναούς επικρατεί Αναστάσιμο κλίμα. Οι Ιερές Ακολουθίες τελούνται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, οι θύρες του Ιερού, μένουν ανοιχτές ως σημείο του ανοιγμένου Παραδείσου, δεν γονατίζουμε, δεν νηστεύουμε, αλλά στεκόμαστε Πνευματικά μέσα στο φώς της Αναστάσεως. Η Εκκλησία μάς καλεί να μην επιστρέψουμε αμέσως στη συνήθη καθημερινότητα, αλλά να παραμείνουμε μέσα στη χαρά του Πάσχα, δοξάζοντας τον Αναστάντα Κύριο.
Γιατί καταλύουμε τα πάντα όλες τις ημέρες της Διακαινησίμου;
Διότι η εβδομάδα αυτή είναι εξ ολοκλήρου αναστάσιμη και Πανηγυρική. Η Νηστεία στην Εκκλησία έχει πάντοτε χαρακτήρα ασκήσεως, μετανοίας και προετοιμασίας. Όμως κατά την Διακαινήσιμο Εβδομάδα, δεν κυριαρχεί το πένθος ούτε η άσκηση, αλλά η χαρά της Νίκης του Χριστού. Ο Νυμφίος της Εκκλησίας, είναι παρών ως Αναστάς Κύριος, και η Εκκλησία, ως φιλόστοργη Μητέρα, δεν επιτρέπει στα τέκνα της, να νηστεύουν μέσα σε αυτήν την καθολική χαρά της Αναστάσεως.
Η Κατάλυση των πάντων, δεν είναι απλώς μία “χαλάρωση” του τυπικού, αλλά μία βαθιά Θεολογική πράξη. Φανερώνει ότι η Ανάσταση του Χριστού αλλάζει τα πάντα: τον χρόνο, τη ζωή, την ύπαρξη του ανθρώπου. Η Νηστεία υποχωρεί μπροστά στο μέγεθος της Αναστάσιμης Πανηγύρεως, για να τονισθεί πως ο Χριστός μάς εισάγει από την πείνα της πτώσεως στη χαρά της Βασιλείας Του. Είναι σαν να μας λέγει η Εκκλησία: «Τώρα δεν είναι καιρός στερήσεως, αλλά καιρός πληρότητος, δεν είναι καιρός πένθους, αλλά αγαλλιάσεως, δεν είναι καιρός σκιάς, αλλά Φωτός».
Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει σαρκική εκτροπή ή αφορμή για αμέτρητη καλοπέραση. Η Πασχαλινή κατάλυση δεν δίνεται για να ξεχάσουμε τον Θεό, αλλά για να δοξάσουμε τον Θεό. Δεν είναι πρόσκληση σε ασωτία, αλλά σε ευχαριστία. Ο πιστός καλείται να μετέχει με διάκριση, ευγνωμοσύνη και πνευματική επίγνωση, ώστε και το τραπέζι του ακόμη να γίνει δοξολογία προς τον Αναστάντα Χριστό.
Η Διακαινήσιμος Εβδομάδα, λοιπόν, είναι εβδομάδα Φωτός, ελευθερίας και Ουρανίου χαράς. Είναι η εβδομάδα κατά την οποία η Εκκλησία διακηρύσσει, με όλη της τη ζωή ότι ο θάνατος νικήθηκε, ότι η ζωή θριάμβευσε, ότι ο Χριστός είναι αληθώς Αναστάς. Και εμείς καλούμαστε να τη ζήσουμε όχι επιφανειακά, αλλά Εκκλησιαστικά: με συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία, με παρουσία στις Αναστάσιμες ακολουθίες, με ειρήνη, συγχωρητικότητα, αγάπη και δοξολογία.
Ευχόμαστε η λαμπροφόρος αυτή περίοδος της Διακαινησίμου, να γεμίσει τις καρδιές όλων με Φώς, Ειρήνη και Αναστάσιμη Ελπίδα. Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ
