Γράφει ο Παναγιώτης Φλεβοτόμος
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις εκφράζουν μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση που βιώνει ο αγροτικός κόσμος. Οι άνθρωποι της γης βλέπουν το κόστος παραγωγής να αυξάνεται διαρκώς ενώ το εισόδημά τους μειώνεται. Καύσιμα ρεύμα λιπάσματα και ζωοτροφές καθιστούν την παραγωγή ασύμφορη ενώ οι τιμές που λαμβάνουν για τα προϊόντα τους συχνά δεν ανταποκρίνονται στον κόπο και στα έξοδά τους.
Η κατάσταση εχει επιδεινωθεί με καταστροφές καλλιεργειών και απώλειες που δεν καλύπτονται επαρκώς. Πολλοί αγρότες οδηγούνται στην εγκατάλειψη της γης τους με σοβαρές συνέπειες για την ύπαιθρο και την κοινωνία συνολικά. Οι κινητοποιήσεις δεν είναι επιλογή σύγκρουσης αλλά ανάγκη επιβίωσης.
Η χθεσινή συνάντηση με την κυβέρνηση επιβεβαίωσε την αίσθηση εμπαιγμού που βιώνουν οι αγρότες. Αντί για ουσιαστικές δεσμεύσεις και λύσεις παρουσιάστηκαν γενικόλογες υποσχέσεις και ανακυκλωμένα μέτρα που δεν απαντούν στα πραγματικά προβλήματα. Ο διάλογος χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς πολιτική βούληση δεν μπορεί να θεωρηθεί λύση.
Χωρίς πρωτογενή παραγωγή δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια ούτε βιώσιμη περιφέρεια. Οι αγρότες ζητούν να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς από τον κόπο τους και αυτό παραμένει ένα δίκαιο αίτημα που δεν μπορεί άλλο να αγνοείται. Την ίδια στιγμή προωθείται η συμφωνία με τη Mercosur η οποία ανοίγει τον δρόμο για μαζικές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από τρίτες χώρες με χαμηλότερα κόστη και διαφορετικούς κανόνες παραγωγής. Ενώ οι Έλληνες αγρότες ειναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν κατα γράμμα τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές διασφάλισης ποιοτητας που με τη σειρά τους επηρεάζουν τα ήδη αυξημένα έξοδα καλούνται να ανταγωνιστούν προϊόντα που παράγονται χωρίς τις ίδιες προδιαγραφές. Αυτή η αντίφαση υπονομεύει ευθέως την εγχώρια παραγωγή.
