Του Νίκου Διαμαντόπουλου
(Επικοινωνιολόγου)
Στην εξέλιξη της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, υπήρξε μία περίοδος που είχε
χαρακτηριστικά αυτού που καλείται… πολιτική ηγεμονία. Και αυτή η πολιτική ηγεμονία,
έχει να κάνει με τον σπουδαίο Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκείνης της εποχής.
Πενήντα χρόνια μετά απ’ την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην χώρα μας, υφίσταται
αδιαμφισβήτητα, μια πολιτική κυριαρχία. Αυτή… του Κυριάκου Μητσοτάκη με τη Νέα
Δημοκρατία.
Στις εκλογές του 2023, ο κ. Μητσοτάκης επέτυχε την μεγαλύτερη νίκη που έχει πετύχει
ποτέ εν ενεργεία Πρωθυπουργός, κατά τον μισό αιώνα της νεότερης Δημοκρατίας μας.
Είναι αυτός που ξανά κέρδισε αυτοδυναμία και μάλιστα δύο φορές, μετά από μια δεκαετία
Μνημονίων για τη χώρα, όπου είχαμε κυβερνήσεις συνεργασίας. Και προβάλλει, ως ο
μοναδικός πολιτικός στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που υπάρχει η αίσθηση
πως μπορεί να ξανά κερδίσει τις εκλογές. Τρίτη συνεχόμενη εκλογική νίκη που να συνιστά
κυβερνητική θητεία, ουδείς έχει καταφέρει. Ούτε οι αείμνηστοι και μεγάλοι ηγέτες
Ανδρέας Παπανδρέου και Κωνσταντίνος Καραμανλής. Και μάλιστα, σε ένα τέτοιο
ενδεχόμενο, μπορεί να ξεπεράσει και τον προσφάτως εκλιπόντα Κώστα Σημίτη, στην
χρονική διάρκεια συνεχόμενης πρωθυπουργίας. Ο Μητσοτάκης λοιπόν, πρέπει να πέσει
(εγκαίρως). Γιατί είναι και το άλλο… Μην τύχει και προλάβει και φέρει τα Γλυπτά του
Παρθενώνα στην Αθήνα. Κι επειδή αντιλαμβάνονται ότι ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί
να τυγχάνει της λαϊκής εμπιστοσύνης, κάνουν ότι μπορούν για να τον απαξιώσουν και να
αποδομήσουν την πρωθυπουργία του. Ώστε ακόμη κι αν έρθει πάλι πρώτος, να τα…
μαγειρέψουμε έτσι, ώστε να μην ξανά κυβερνήσει. Επειδή προφανώς, δεν μπορούν να
πάνε στις εκλογές και να τον κερδίσουν. Επειδή, θέλουν να επιβάλουν τη βούλησή τους.
Επειδή, θέλουν να έχουν τον έλεγχο. Ο Μητσοτάκης πρέπει να πέσει… Με τον έναν ή με
τον άλλο τρόπο. Όπως έριξαν… και τον πατέρα του. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης,
υπήρξε ένας από τους πλέον ικανούς πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Έριξαν την
κυβέρνησή του και εξευτέλισαν τόσο εκείνον όσο και την οικογένειά του. Και τώρα, είναι
η σειρά… του Κυριάκου. Και ο λόγος, είναι προφανής. Επειδή… λέγεται Μητσοτάκης.
Γιατί στην Ελλάδα, υπάρχουν… ιδιοκτήτες και κληρονόμοι, γενικοί δερβέναγες ή
αυθεντικοί εκφραστές… λαϊκών, εθνικών ή λοιπών ευαισθησιών, πολιτικών κομμάτων και
ιδεολογιών, ακόμη και του κράτους. Άλλωστε, τα συμφέροντα, είτε πολιτικά και
κομματικά είτε οικονομικά και μιντιακά, δεν επιθυμούν πάντα, αδέσμευτους και
κυρίαρχους πολιτικούς.
Ο κ. Μητσοτάκης, αργά ή γρήγορα, θα αποχωρήσει, όπως συμβαίνει στις Δημοκρατίες.
Αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή, όπως είναι αυτονόητο και λογικό, αλλά όχι όποτε
αποφασίσουν τα διάφορα στοιχεία που διαπνέονται από τις ταυτόσημες έννοιες της
αναρχίας και του φασισμού ή ο κάθε… πικραμένος που νομίζει ότι είναι ανώτερος του
κυρίαρχου λαού, κάπου ανάμεσα στη δίνη των εσωτερικών του προβλημάτων. Μέχρι τότε,
το θέμα για τον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη, είναι να ασχοληθεί με ουσιαστικά ζητήματα
που απασχολούν τους ανθρώπους, για την βελτίωση της ζωής των πολιτών, με πρώτιστο
και τρανταχτό παράδειγμα, τη στέγαση. Αυτό συνιστά πολιτική (επί της ουσίας) και όχι
π.χ. το να παντρεύονται δυο άντρες μεταξύ τους. Η πολιτική έχει να κάνει με λύσεις στα
προβλήματα της κοινωνίας και όχι με τη θεσμοθέτηση της κάθε ανωμαλίας. Για να μην
πούμε για τα αίσχη με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών. Η
πολιτική επίσης, συνίσταται στην πρόληψη καταστάσεων και όχι στο να παίρνεις μέτρα εκ
των υστέρων.
Με βάση τα δικά μου πιστεύω, η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, σε καμία περίπτωση, δεν
μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη. Άλλο όμως, η πολιτική κρίση του καθενός και άλλο η
κυρίευση από ατομικά και ταπεινά χαρακτηριστικά και κίνητρα, όπως ο εγωισμός και η
ζήλια, η εμπάθεια και τα συμφέροντα. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο, να κουνούν το
δάχτυλο στον κ. Μητσοτάκη, πρόσωπα που οδήγησαν, είτε την Ελλάδα στην πολιτική
κατρακύλα είτε τη Νέα Δημοκρατία, στον εκλογικό πάτο. Όταν μάλιστα το κάνουν, για
θέματα (βλ. εθνικά ζητήματα) που όταν είχαν οι ίδιοι τη δυνατότητα, είτε απέτυχαν είτε
δεν έκαναν τίποτα. Στην πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη λοιπόν, έγκειται η ενόχληση
όσων περνούν μια ζωή… νομίζοντας ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον ευατό τους.
