Γράφει η Νίκη Κοκκαλιάρη
(Πολιτικός Μηχανικός M.Sc)
Μπαίνοντας στην διαδικασία να αναμετρηθεί πολιτικά κάποιος με τον εαυτό του, βρίσκει πάντα την ευκαιρία να φέρει στο νου του δηλώσεις , τοποθετήσεις, ενέργειες και πρακτικές που κατά καιρούς έπραξε για τα πολιτικά πεπραγμένα και τα πολιτικά δρώμενα που οι πολιτικές συνθήκες επέτρεψαν ή επέβαλαν.
Του δίνεται λοιπόν η ευκαιρία , μέσα από την μέθοδο της σκληρής αυτοκριτικής, να νοιώσει στεναχωρημένος ενδεχομένως για κάποια , υποτιμημένος για κάποια άλλα , αλλά και δικαιωμένος για ίσως πολύ λιγότερα.
Του δίνεται επί πλέον η ευκαιρία , να διαπιστώσει ποιο είναι το πολιτικό υλικό αλλά και ποιο το πολιτικό προσωπικό που επιβίωνε διαχρονικά , άσχετα αν έπραττε ή παράβλεπε συνειδητά ( … κάποιες φορές ίσως και υστερόβουλα…) το τι επέβαλε η πολιτική ηθική , η πολιτική πραγματικότητα και η πολιτική στοχοθεσία.
Του δίνεται επίσης η ευκαιρία της κρίσης, της σύγκρισης και της ανταπόκρισης ή μη στα όσα πραγματικά και με σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο μπορούν να κοστολογηθούν πολιτικά.
Του δίνεται όμως και μία άλλη ευκαιρία, η οποία περνάει μέσα από αντίστοιχες δηλώσεις , τοποθετήσεις , ενέργειες και πρακτικές – τακτικές άλλων προσώπων που ασχολούνται με την πολιτική, για να μπορέσει να γίνει γνωστότερο στους πάντες το ποιος έχει την ικανότητα και την διάθεση να προσφέρει στο τόπο και όχι αποκλειστικά στον εαυτό του .
Επειδή λοιπόν η άγνοια νόμου υπάρχει (παρότι νομικά δεν δικαιολογείται ), σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υπάρξει πλέον η πολιτική άγνοια. Γιατί αυτή είναι εκείνη που καταδικάζει ολόκληρες γενιές και τόπους.
Είναι καιρός λοιπόν να αποφύγουμε τις – τους πολιτικές-ούς κωλοτούμπες, για να βρούμε την πολιτική ισορροπία που θα μας επιτρέψει να ελπίζουμε.
Ας τα σκεφτούμε λοιπόν όλοι μας …
Ας πάρουμε τις αποφάσεις μας…
Στο χέρι μας είναι…
