Του Γιώργου Ευθυμίου
(Εκπαιδευτικού)
*Θα παρουσιαστεί (6-8-21:15΄) στον αξιέπαινο για τη δράση του Δήμο Πηνειού από τον θίασο, που πρωταγωνίστριά του, μαζί με άλλες και άλλους ισάξιους ηθοποιούς, είναι η διάσημη ΥΡΩ ΜΑΝΕ. (εκδόθηκε 50 φορές και μεταφράστηκε σε πάρα πολλές γλώσσες).
Δεν έχω σκοπό, αξιότιμες Κυρίες και Κύριοι, να αναφερθώ στο περιεχόμενο του έργου, που θα παρακολουθήσουμε στις 6 Αυγούστου και ώρα 21:15 στη σκηνή του Ανοικτού Θεάτρου Καβασίλων «Χρήστος Μάλλιαρης», από την λίαν αξιέπαινη και υπό την αιγίδα ενός από τους πιο δραστήριους Δήμους της Ηλείας, του Πηνειού, διάσημη θεατρική ομάδα, η οποία θα ζωντανέψει, με το έργο του Μάτεση, τα θλιβερά γεγονότα που έζησε η Πατρίδα μας το 1940-1944 υπό την ευρύτερή της έννοια και ιδιαίτερα υπό τη στενότερη του Πύργου, που ο Μάτεσης τον ονομάζει ΕΠΑΛΞΕΙΣ, για τους λόγους που θα αναφέρουμε πιο κάτω.
Αυτό θα το ζήσουμε κατά την παράστασή του. Μόνο θέλω να ευχηθώ τις θλιβερές καταστάσεις που έζησαν οι γιαγιές μας, οι παππούδες μας, οι μανάδες μας, οι πατεράδες μας αλλά και εμείς της παιδικής τότε ηλικίας (ο Μάτεσης γεννήθηκε το 1933 και ήταν μεγαλύτερός μου κατά 6 χρόνια), να μην τις ξαναγνωρίσει η Πατρίδα μας, είτε υπό την ευρύτερη (της Ελλάδας), είτε υπό τη στενότερή της έννοια (της Ηλείας).
Το τι έζησαν δε και ζήσαμε, θα το γευθούμε όλοι μας μέσω της παράστασης του έργου, που πιστεύω θα μας διδάξει πολλά, τώρα που το έχουμε ανάγκη, καθώς βλέπουμε το πόσο ταραγμένη είναι η ανθρωπότητα από κάποιους, σαν τότε, «ανοηταίνοντες», για τους δικούς τους βέβαια λόγους.
Και τώρα επιτέλους θα αναφερθώ αποκλειστικά στ’ άλλα χαρίσματα του Μάτεση, που τον ανέδειξαν σε προσωπικότητα με παγκόσμια λάμψη. Και τούτο θα κάνω, γιατί απ’ ό,τι έχω αντιληφθεί είμαστε πολλοί, που δεν έχουμε καταλάβει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν συμπατριώτη μας από τον Νομό μας της Ηλείας και συγκεκριμένα από τη Λαμπεία ή αλλιώτικα Δίβρη, που με το πολύπλευρο ταλέντο του έχει κάνει την Ελλάδα μας γνωστή σε όλον τον κόσμο.
Το πρώτο λοιπόν, που του χάρισε τη διάκριση απ’ τους πολλούς ανήσυχους του πνεύματος, ήταν το ότι, καθώς ανέβηκε από τον Πύργο στην Αθήνα, σπούδασε στη Δραματική Σχολή Βλαχιώτη κι αργότερα έγινε μέλος του Σωματείου των Ελλήνων Ηθοποιών.
Το δεύτερο είναι το ότι επιδόθηκε στη Μουσική και λίγο αργότερα ανέβηκε στο σανίδι ενσαρκώνοντας τον Υιό στη «Φαύστα» του Μποστ και τον Αϊνστάιν στην κωμωδία του Κέσερλινγκ «Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα». Για δε το έργο του με τίτλο «Η Τελετή», τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο θεάτρου.
Από εκεί και πέρα, ως ειδήμων πια που έγινε περί τα θεατρικά, πολλά από τα έργα του σκηνοθετήθηκαν από τον Αλέξη Μινωτή, τον Κάρολο Κουν, τον Ζυλ Ντασσέν, τον Μάουρο Μπολονίνι και από άλλους πολλούς.
Πάνω από 14 θεατρικά του έργα παρουσίασαν άλλοι σκηνοθέτες, που παίχτηκαν σε πολλά θέατρα της Αθήνας κι ακόμη και στο Εθνικό Θέατρο, που του χάρισε το Μέγα Βραβείο Κρατικών Θεάτρων.
Ο Μάτεσης δεν ήταν μόνο θεατρικός συγγραφέας. Ήταν κι ένας μεγάλος διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος, που με τα έργα του θέλησε να διακωμωδήσει πρόσωπα και καταστάσεις, ιδέες και πεποιθήσεις, που τις εύρισκε ξεπερασμένες, αναχρονιστικές, απότοκες της αγραμματοσύνης των ανθρώπων της εποχής του και αποκυήματα της στρεβλής για πολλά θέματα πληροφόρησής τους.
Θα ήταν ωστόσο μεγάλη παράλειψή μας να μην αναφερθούμε και στην ιδιότητά του ως μεταφραστή των έργων πολλών παγκόσμια γνωστών διανοούμενων, όπως του Σαίξπηρ, του Ίψεν, του Λόρκα, του Μίλλερ, του Ιονέσκο, του Μολιέρου, του Φουρνιέ, του Μπρεχτ, του οποίου «Την Όπερα της Πεντάρας» ανέβασε ο Ζυλ Ντασσέν με την Μερκούρη και τον Κούρκουλο… και δεκάδων άλλων λογοτεχνών κι ακόμη και των 10 έργων του Αριστοφάνη κατά παραγγελία του Φεστιβάλ Αθηνών με προορισμό την παράστασή τους στην Επίδαυρο.
Τελειώνω, επιτέλους, μετά τα τόσα και άλλα τόσα που έχω παραλείψει για την πολυσχιδή αυτή προσωπικότητα, που τίμησε την Ελλάδα μας, το Νομό μας, την Λαμπεία και ιδιαίτερα τον Πύργο, που τον ονόμασε ΕΠΑΛΞΕΙΣ, γιατί ο Πύργος ήταν η πρώτη πόλη της Ελλάδας που απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς την 1-9-1944 και την ονόμασε έτσι, γιατί απαλλάχθηκε με τους σκληρούς αγώνες των κατοίκων της από τη θλιβερή και μισητή παρουσία τους.
Η λέξη ωστόσο ΕΠΑΛΞΗ, κατά τον Τεγόπουλο-Φυτράκη, σημαίνει το ανώτατο τμήμα των τειχών Φρουρίου ή Πύργου, που κατασκευάσθηκε για την απόκρουση οποιουδήποτε κινδύνου (π.χ. Αλέξανδρος, Αλεξικέραυνος, Αλεξίσφαιρο, Αλκή = δύναμη κλπ.).
Περαίνοντας, αγαπητοί αναγνώστες, τη μακρηγορία μου, αν και για μια τέτοια πολυσχιδή προσωπικότητα του τέκνου της Λαμπείας και του φωτοδότη Πύργου και της Ηλείας είναι ελάχιστα, για να την ανταμείψουμε δεόντως, σας ζητώ την επιείκειά σας, γιατί σας κούρασα και σας Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την υπομονή που είχατε να ανεχθείτε τη μακρηγορία μου.
