Της Ζωής Αναστασοπούλου, Βουλεύτριας Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Για μια οικογένεια που δυσκολεύεται να πληρώσει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, για έναν αγρότη που βλέπει το κόστος παραγωγής να αυξάνεται, για έναν μικρό επαγγελματία που αγωνίζεται να διατηρήσει την επιχείρησή του, η ενεργειακή πολιτική δεν είναι μια αφηρημένη συζήτηση για τη λειτουργία της αγοράς. Είναι μια καθημερινή αγωνία. Είναι το ερώτημα αν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, να συνεχίσουν να εργάζονται και να ζουν με αξιοπρέπεια.
Αυτό ακριβώς είναι και το ουσιαστικό ζήτημα που αναδεικνύεται με αφορμή την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Πέρα από τις τεχνικές ρυθμίσεις και την ενσωμάτωση της σχετικής ευρωπαϊκής Οδηγίας, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Πώς είναι δυνατόν, ενώ η χώρα αυξάνει την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, τα οφέλη αυτής της μετάβασης να μην αποτυπώνονται επαρκώς στους λογαριασμούς των πολιτών;
Η εξάρτηση της διαμόρφωσης των τιμών από το φυσικό αέριο, οι καθυστερήσεις στην ανάπτυξη των δικτύων και των υποδομών αποθήκευσης, αλλά και η ανεπαρκής προστασία των καταναλωτών δεν αποτελούν αναπόφευκτες συνέπειες της ενεργειακής μετάβασης. Συνδέονται με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και προτεραιότητες.
Το νέο νομοθετικό πλαίσιο περιλαμβάνει ορισμένες θετικές προβλέψεις, όπως η δυνατότητα σύναψης συμβάσεων σταθερής τιμής διάρκειας τουλάχιστον ενός έτους. Παραμένουν, όμως, σημαντικά κενά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προστασία από τη διακοπή ηλεκτροδότησης όταν εκκρεμεί διαδικασία εξωδικαστικής επίλυσης διαφοράς με τον πάροχο. Η δυνατότητα άρσης αυτής της προστασίας μετά την άπρακτη παρέλευση ενενήντα ημερών γεννά εύλογα ερωτήματα. Δεν μπορεί ένας πολίτης να κινδυνεύει να μείνει χωρίς ρεύμα επειδή καθυστερεί ο ίδιος ο μηχανισμός που καλείται να εξετάσει την υπόθεσή του.
Στην Ηλεία, οι συνέπειες του ενεργειακού κόστους είναι ακόμη πιο σύνθετες. Σε έναν τόπο όπου η αγροτική παραγωγή αποτελεί βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας, η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος επηρεάζει άμεσα το κόστος άρδευσης, τη βιωσιμότητα των καλλιεργειών και τελικά το εισόδημα χιλιάδων οικογενειών. Αντίστοιχα, για τις μικρές επιχειρήσεις στον Πύργο, στην Αμαλιάδα, στα Λεχαινά και σε κάθε γωνιά του νομού, η ενέργεια αποτελεί μια ανελαστική δαπάνη που περιορίζει διαρκώς τις δυνατότητές τους.
Υπάρχει, μάλιστα, ένα πρόσφατο περιστατικό που αποδεικνύει ότι το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ το ύψος ενός λογαριασμού. Η Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας αναγκάστηκε να παρέμβει προς τη ΔΕΗ, ζητώντας να αποτραπεί ενδεχόμενη διακοπή ηλεκτροδότησης των αποστραγγιστικών αντλιοστασίων του ΓΟΕΒ Πηνειού–Αλφειού.
Δεν πρόκειται απλώς για μια οικονομική εκκρεμότητα ενός οργανισμού. Πρόκειται για υποδομές που συνδέονται άμεσα με την αντιπλημμυρική προστασία της περιοχής. Με την ασφάλεια κατοικιών, καλλιεργειών, περιουσιών και, τελικά, ανθρώπινων ζωών.
Είναι αδιανόητο κρίσιμες υποδομές δημόσιας ασφάλειας να βρίσκονται αντιμέτωπες με την πιθανότητα διακοπής της λειτουργίας τους εξαιτίας προβλημάτων ηλεκτροδότησης. Η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει τη συνέχειά τους, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα τις οικονομικές και λειτουργικές δυσκολίες των αρμόδιων οργανισμών.
Γι’ αυτό και η συζήτηση για την ενέργεια στην Ηλεία πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο περιεχόμενο: ουσιαστική μείωση του κόστους του αγροτικού ρεύματος, προστασία των κρίσιμων υποδομών, ενίσχυση των ενεργειακών κοινοτήτων και πραγματική δυνατότητα πρόσβασης των παραγωγών στον διαθέσιμο ηλεκτρικό χώρο. Δεν αρκούν οι γενικές διακηρύξεις για την πράσινη ανάπτυξη, όταν εκείνοι που στηρίζουν την παραγωγή δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις ανάγκες της.
Η Ηλεία έχει ανάγκη από μια ενεργειακή πολιτική που θα στηρίζει την παραγωγή, θα προστατεύει τους ανθρώπους και θα δημιουργεί προοπτική για τον τόπο. Μια πολιτική που δεν θα αντιμετωπίζει το ηλεκτρικό ρεύμα αποκλειστικά ως εμπόρευμα, αλλά και ως βασική προϋπόθεση αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής συνοχής.
Γιατί το πραγματικό μέτρο της ενεργειακής μετάβασης δεν είναι πόσες επενδύσεις ανακοινώνονται ή πόση ενέργεια παράγεται. Είναι αν ο αγρότης μπορεί να συνεχίσει να καλλιεργεί, αν ο επαγγελματίας μπορεί να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του, αν μια οικογένεια μπορεί να ζει χωρίς τον διαρκή φόβο του επόμενου λογαριασμού.
Και τελικά, αν η ανάπτυξη που επικαλούμαστε, φτάνει σε εκείνους που τη χρειάζονται περισσότερο.








