“Για πόσο ακόμη θα μαραζώνει το αλιευτικό καταφύγιο Παλουκίου;”

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν που το επισκέπτομαι, δεν έχω δει να γίνεται κάτι το ουσιαστικό, κάτι που να το οδηγήσει στην ανάπτυξη, στην ευημερία και που θα αποτελέσει κίνητρο για να μείνουν οι νέοι στον τόπο μας, με θέσεις εργασίας από τις οργανωμένες επισκέψεις τουριστών οι οποίοι επιλέγουν να επανδρώνουν σκάφη αναψυχής και να ταξιδεύουν σε στοχευμένους προορισμούς. Άλλωστε η ίδια η ιστορία αποδεικνύει ότι οι περιοχές που έχουν θάλασσα, έχουν πλούτο, έχουν ζωή, γι’αυτό έχουν και συνέχεια.

Όλα αυτά όμως δεν ισχύουν στην περίπτωση του αλιευτικού καταφυγίου που αντί να αποτελεί πυρήνα ανάπτυξης μέσα από την αλιεία, τα σκάφη αναψυχής με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ακόμη και με τουριστικές επενδύσεις στην ξηρά, το βλέπουμε να μαραζώνει και να θυσιάζεται στο βωμό των προσωπικών συμφερόντων. Αλλά στο δήμο Ήλιδας είναι σύνηθες το φαινόμενο των προσωπικών συμφερόντων και είναι πολύ λυπηρό που το αποδέχονται και οι ίδιοι οι κάτοικοι, οι οποίοι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται και να υποστηρίζουν το κοινό συμφέρον, μέσω του οποίου θα αναβαθμίσουν τη δουλειά τους, την καθημερινότητά τους και το βιοτικό τους επίπεδο.

Οδηγός του «πλοίου της ανάπτυξης» του δήμου Ήλιδας είναι ο Ανδρέας Παπαδάκος, ο οποίος έχει αποδείξει ότι υλοποιεί τις υποσχέσεις του. Ας είμαστε ειλικρινείς όσοι έχουν διοικήσει το δήμο θα μπορούσαν να τον είχαν αλλάξει, όμως οι πελατιακές σχέσεις που τεχνηέντως καλλιεργούν πολώνουν και διχάζουν τους δημότες. Ο δήμος Ήλιδας για μένα είναι η δεύτερη πατρίδα μου, είναι ο τόπος που ζω και μεγαλώνουν τα παιδιά μου και παρακολουθώντας το έργο των προηγούμενων δημοτικών αρχών, θεωρώ πως μόνο ο Ανδρέας Παπαδάκος θα προσφέρει. Και θα προσφέρει

Επειδή θέλει, επειδή μπορεί και κυρίως επειδή ο ίδιος είναι χορτασμένος και δεν περιμένει κανένα όφελος για τον εαυτό του !