Όπως έχω γράψει αρκετές φορές μέσα από το ιστορικό – ενημερωτικό μου πόρταλ skalistiri.news καθώς και στις συναναστροφές μου με φίλους και γνωστούς, το σημαντικότερο πράγμα σε αυτή την ζωή είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και οι φιλίες που χτίζεις με φίλους – φίλες.
Η φιλία δυστυχώς περνάει κρίση στις μέρες μας αφού πλέον λίγοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι με τους οποίους δενόμαστε και κρατάμε ισχυρό τον δεσμό της φιλίας.
Στη ζωή μου δεν έκανα αρκετούς φίλους αλλά τους λίγους που έχω τους αγαπώ, τους εκτιμώ και αυτό είναι αμοιβαίο και στις μεταξύ μας σχέσεις, συμπεριφορές και γενικότερη στάση μας που μας χαρακτηρίζει σαν ανθρώπους.
Ένας τέτοιος αγαπημένος μου φίλος ήταν ο Μεσσήνιος Ιωάννης Κωνσταντίνος Μουτσούλας που «έφυγε» δυστυχώς από την ζωή χτυπημένος από το θηρίο που ακούει στο όνομα καρκίνος.
Με τον Γιάννη γνωριστήκαμε πριν επτά ολόκληρα χρόνια όταν ξεκινούσαν οι προετοιμασίες για την επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε την πατρίδα του και ειδικά την ιστορία του 1821 και ως Ερασιτέχνης Κινηματογραφιστής που σε τίποτα δεν είχε να ζηλέψει από τους επαγγελματίες, δημιουργούσε με την κάμερά του εξαιρετικά ντοκιμαντέρ και ταινίες για την Ελληνική Επανάσταση.
Όταν γνωρίστηκα με τον Γιάννη την εποχή που είχε ιδρυθεί ο Σύλλογος Φίλων Ιστορίας «Χαράλαμπος Βιλαέτης» όπου ήμουν και εγώ από τα ιδρυτικά του μέλη, συνεργάστηκα με τον Γιάννη όπου σιγά σιγά αναπτύξαμε μια πολύ όμορφη φιλία η οποία εξελίχθηκε τα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 2019.
Το πρώτο στοιχείο που διέκρινα στον φίλο μου τον Γιάννη ήταν η απλότητα του, η ειλικρίνεια που σου έβγαζε, ο πηγαίος αυθορμητισμός του και το χαμόγελο που είχε πάντα ακόμα και όταν δεν ήταν καλά.
Ο Γιάννης ήταν ο άνθρωπος που έδωσε ζωή στην αναβίωση του 1821 στην Πελοπόννησο αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας και μέσα από τις ταινίες του προβλήθηκαν και αναδείχθηκαν αρκετοί Αναβιωτές και «Αναβιωτές» καθότι σε αυτό τον χώρο υπάρχουν και οι δήθεν είτε άνδρες είτε γυναίκες όπου οι περισσότεροι τον ξέχασαν και τον λησμόνησαν.
Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του Γιάννη ήταν ότι ανέδειξε με τον κινηματογραφικό του φακό την ιστορία του 1821 και το πλούσιο αρχείο του πλέον θα το διαχειρίζεται ο αδελφός του Γιώργος.
Είχα την χαρά να συμμετάσχω σε δυο του ντοκιμαντέρ – ταινίες, την «Πολιορκία του Λάλα» και στον «Γεωργάκης Ολύμπιος – Ο δαυλός της ελευθερίας».
Η ταινία δε με τον Γεωργάκη Ολύμπιο είναι αυτή που πάντα θα θυμάμαι με τον φίλο του τον Γιάννη καθότι αφιερώσαμε μαζί αρκετές ώρες γυρισμάτων και χαρήκαμε γιατί βγάλαμε ένα άρτιο αποτέλεσμα.
Όλοι μας συμπεριλαμβανομένου και του ευατού μου, χρωστάμε πολλά στον Γιάννη.
Χρωστάμε το ότι μας βοήθησε να αναδείξουμε το 1821, να ενσαρκώσουμε μέσα από τα ντοκιμαντέρ και τις ταινίες του στο ελάχιστο που μπορούσε ο καθένας από εμάς αγωνιστές και αγωνίστριες του 1821 αλλά μας δίδαξε και κάτι πολύ σημαντικό το οποίο δυστυχώς οι περισσότεροι αναβιωτές έχουν λησμονήσει.
Την συνεργασία και την αγάπη που πρέπει να έχουμε όταν κάνουμε συλλογικές προσπάθειες για την ιστορία και τον πολιτισμό μας.
Ο Γιάννης ήθελε όλοι οι σύλλογοι να είναι μονιασμένοι και αγαπημένοι.
Αυτό ο ίδιος το κατάφερε μέσα από τις κινηματογραφικές του προσπάθειες και κατάφερε να το εμφυσήσει και σε ορισμένους από εμάς.
Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως αυτό το κείμενο δεν είναι αποχαιρετισμός στο Γιάννη γιατί απλά ο αγαπημένος μου φίλος Γιάννης δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας.
Γιατί απλά όσοι τον αγαπήσαμε πραγματικά και πρώτα η οικογένειά του, τα παιδιά του, η σύζυγός του, ο αδελφός του και οι καλοί του φίλοι, θα τον έχουμε πάντα μέσα στις καρδιές μας.
Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου φίλε!
Ο φίλος σου Θεόδωρος Λάμπρος
