*Στην Ετήσια Πανελλήνια Συνδιάσκεψη ΑΔΕΔΥ ο Ηλείος Γραμματέας Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ
Την αγανάκτηση και τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, εξέφρασε κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην Ετήσια Πανελλήνια Συνδιάσκεψη ΑΔΕΔΥ ο Χρήστος Γαρύφαλλος Γραμματέας Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ αλλά και Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Πύργου – Αρχ. Ολυμπίας & Ζαχάρως.
«Εκπροσωπώ ανθρώπους που καθημερινά κρατούν όρθιες τις δημοτικές υπηρεσίες, εργαζόμενους στην καθαριότητα, στις τεχνικές υπηρεσίες, στις κοινωνικές δομές, στις διοικητικές υπηρεσίες, ανθρώπους που εργάζονται στην πρώτη γραμμή της εξυπηρέτησης του πολίτη, συχνά κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, με τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και αυξημένη σωματική και ψυχική καταπόνηση. Και θέλω από την αρχή να είμαι απολύτως σαφής: Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΟΒΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ! Η ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ! Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε μια πολιτική που αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ως αριθμούς, ως δημοσιονομικό κόστος και ως ανθρώπους που οφείλουν να παραμένουν στην εργασία μέχρι τα βαθιά γεράματα. Το συνταξιοδοτικό ζήτημα δεν είναι απλώς μια τεχνική ή αναλογιστική υπόθεση. Αφορά την αξιοπρέπεια, την ασφάλεια, την υγεία και τον προγραμματισμό της ζωής χιλιάδων εργαζομένων. Αφορά ανθρώπους που έχουν διαθέσει δεκαετίες από τη ζωή τους στην υπηρεσία του Δημοσίου και της κοινωνίας. Για τον λόγο αυτό καταθέτουμε τρία συγκεκριμένα αιτήματα, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο οργανωμένης και θεσμικά κατοχυρωμένης διεκδίκησης από το συνδικαλιστικό μας κίνημα αλλά δεν ξεχνάμε ότι πρώτα από όλα είναι η διεκδίκηση των οικονομικών ζητημάτων 13-14 μισθός, το 2% εισφορά ανεργίας ,τα κλιμάκια 2016-2017, γενναίες αυξήσεις στους μισθούς ,προσλήψεις μονίμου προσωπικού μονιμοποίηση συμβασιούχων και κρατική χρηματοδότηση.
ΠΡΩΤΟΝ:
ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΥΞΗΣΗ
ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ.
Ζητάμε τη διασφάλιση των υφιστάμενων ορίων ηλικίας και την αποτροπή οποιασδήποτε νέας αύξησής τους. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με νέες νομοθετικές ανατροπές και αλλαγές στον ασφαλιστικό τους προγραμματισμό. Ιδιαίτερα για τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ, που απασχολούνται σε βαριές και ανθυγιεινές εργασίες, η παράταση του εργασιακού βίου δεν αποτελεί μια απλή αριθμητική μεταβολή. Έχει άμεσες συνέπειες στην υγεία, στη σωματική αντοχή και στην ποιότητα ζωής τους. Δεν είναι δυνατόν να απαιτείται από έναν εργαζόμενο στην αποκομιδή απορριμμάτων, στην καθαριότητα ή στις τεχνικές υπηρεσίες να εργάζεται μέχρι τα βαθιά γεράματα, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικές συνθήκες και η φύση της εργασίας του. Διεκδικούμε ουσιαστική προστασία των εργαζομένων και αναγνώριση της ιδιαίτερης επιβάρυνσης που συνεπάγονται τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ:
ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ
ΜΕ 40 ΕΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΘΕΤΟ ΗΛΙΚΙΑΚΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ.
Ζητάμε νομοθετική παρέμβαση ώστε η συμπλήρωση 40 ετών πραγματικής εργασίας και υπηρεσίας στο Δημόσιο να θεμελιώνει αυτοτελές δικαίωμα πλήρους συνταξιοδότησης, ανεξάρτητα από την ηλικία του εργαζομένου. Τέσσερις δεκαετίες πραγματικής εργασίας και προσφοράς αποτελούν ένα χρονικό διάστημα που πρέπει να αναγνωρίζεται ως επαρκής εργασιακός βίος. Δεν μπορεί κάποιος να έχει συμπληρώσει 40 χρόνια υπηρεσίας, να έχει καταβάλει τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές και να υποχρεώνεται να παραμένει στην εργασία αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν έχει συμπληρώσει το προβλεπόμενο ηλικιακό όριο. Η παραμονή στην εργασία μετά τη συμπλήρωση των 40 ετών πρέπει να αποτελεί προσωπική επιλογή και όχι υποχρεωτική παραμονή. Ζητάμε, συνεπώς, την αναμόρφωση του ισχύοντος συνταξιοδοτικού πλαισίου, ώστε να αναγνωριστεί αυτοτελώς η 40ετής πραγματική υπηρεσία ως προϋπόθεση πλήρους συνταξιοδότησης χωρίς ηλικιακό περιορισμό.
ΤΡΙΤΟΝ:
ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΗΣ
ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΣΤΑ 67 ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗΣ
ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΜΟΝΙΜΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ.
Το άρθρο 155 του Ν. 3528/2007, που αφορά τον Υπαλληλικό Κώδικα, και το άρθρο 159 του Ν. 3584/2007, που αφορά τον Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων, όπως τροποποιήθηκαν με τον Ν. 4369/2016, προβλέπουν την αυτοδίκαιη αποχώρηση των υπαλλήλων με τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας τους. Εμείς θέτουμε ευθέως ζήτημα τροποποίησης των συγκεκριμένων διατάξεων. Δεν είναι δυνατόν ένας μόνιμος υπάλληλος να οδηγείται υποχρεωτικά εκτός υπηρεσίας, ακόμη και όταν δεν έχει συμπληρώσει τον απαιτούμενο συντάξιμο χρόνο και δεν έχει εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή σύνταξη. Δεν μπορεί η συμπλήρωση ενός ηλικιακού ορίου να οδηγεί αυτομάτως στη λύση της υπαλληλικής σχέσης, χωρίς να παρέχεται στον εργαζόμενο η δυνατότητα να ζητήσει την προαιρετική συνέχιση της υπηρεσίας του. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: Γιατί να μην μπορεί και ένας μόνιμος υπάλληλος, ο οποίος επιθυμεί να συνεχίσει να εργάζεται, δεν έχει συμπληρώσει τα απαιτούμενα συντάξιμα χρόνια και πληροί τις νόμιμες προϋποθέσεις, να ζητήσει την παραμονή του. Διεκδικούμε, λοιπόν, την τροποποίηση των άρθρων με τη θέσπιση ειδικής νομοθετικής πρόβλεψης που θα επιτρέπει, κατόπιν αίτησης του ενδιαφερομένου και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, την προαιρετική παράταση της υπαλληλικής σχέσης και μετά τη συμπλήρωση του 67ου έτους, μέχρι τη συμπλήρωση του απαιτούμενου συντάξιμου χρόνου και με ανώτατο όριο που θα καθοριστεί νομοθετικά. Και γιατί το λέω αυτό. Διότι πολλοί συνάδελφοι μην έχοντας τα απαραίτητα χρόνια συνταξιοδότησης οδηγούνται στην εξαγορά πλασματικών ετών. Και στο σημείο αυτό Θέλω, επίσης, να αναδείξω το ζήτημα της αναγνώρισης και εξαγοράς πλασματικών χρόνων ασφάλισης. Η αύξηση του κόστους εξαγοράς στο 20% για τις σχετικές κατηγορίες ασφαλισμένων έχει δημιουργήσει σημαντικές οικονομικές δυσκολίες σε εργαζόμενους που δεν είχαν τη δυνατότητα να προχωρήσουν εγκαίρως στην αναγνώριση πλασματικών ετών. Έτσι δημιουργούνται διαφορετικές δυνατότητες κατοχύρωσης συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα και τον χρόνο κατά τον οποίο ο κάθε εργαζόμενος προχώρησε στην αναγνώριση. Δεν μπορεί η οικονομική αδυναμία ενός εργαζομένου να μετατρέπεται σε λόγο απώλειας της δυνατότητας αξιοπρεπούς συνταξιοδότησης. Ζητάμε να εξεταστεί και η δυνατότητα επανεξέτασης του κόστους αναγνώρισης πλασματικών ετών, με δίκαιους και οικονομικά προσιτούς όρους.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, οι προτάσεις αυτές δεν αποτελούν απλώς αιτήματα διαμαρτυρίας. Αποτελούν συγκεκριμένες προτάσεις τροποποίησης του ισχύοντος θεσμικού και νομοθετικού πλαισίου. Γι’ αυτό απευθυνόμαστε στην ΑΔΕΔΥ και στην Ομοσπονδία μας την ΠΟΕ-ΟΤΑ και ζητάμε να αναλάβει θεσμική πρωτοβουλία, να προχωρήσει στην επεξεργασία ολοκληρωμένων νομοθετικών προτάσεων και να απαιτήσει από τα αρμόδια υπουργεία την έναρξη ουσιαστικού διαλόγου για την ικανοποίησή τους.
Καλώ το Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ να υιοθετήσει τα τρία αυτά αιτήματα και να τα μετατρέψει σε κεντρικό άξονα του αγωνιστικού και θεσμικού διεκδικητικού μας πλαισίου.
Γιατί οι εργαζόμενοι στους Δήμους και σε ολόκληρο το Δημόσιο δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από αυτό που δικαιούνται: να εργάζονται με αξιοπρέπεια, να ασφαλίζονται με δικαιοσύνη και να συνταξιοδοτούνται με όρους που σέβονται την πραγματική προσφορά τους.
Αγωνιζόμαστε για εμάς. Για τους συναδέλφους μας. Για τους νεότερους εργαζόμενους που έρχονται μετά από εμάς. Για μια Δημόσια Διοίκηση που σέβεται τον εργαζόμενο, αναγνωρίζει την προσφορά του και διασφαλίζει το δικαίωμά του σε μια αξιοπρεπή συνταξιοδότηση!».
